Gece gelince hayatı sorgulayan, ben neler yaşadım ya böyle diyen tek ben değilimdir diye düşünüyorum... Her konuyu tek tek kafamda irdeliyorum. Bedenen değil ama zihnen çok yoruldum. Baş ağrısından uyuyamıyorum. Bunun birçok nedeni var ne yazık ki, nereye gidiyorum beni neler bekliyor neler olacak, geçmişte yaşadığım üzüntülerim ve çok değer verip aşık olup kaybettiğim kadın... Hele ki o kaybettiğim kadın beni psikolojik ve ruhsal olarak çok etkiledi. Onunla birlikte olduğum zamanlar çok güzeldi fakat son zamanlarda bana karşı tutumu değişmişti bunu fark ediyordum. Belli sebeplerden dolayı bitirdik ilişkimizi. Onu artık sevmiyorum, özlemiyorum, görmek ve duymak istemiyorum. şu an daha rahat ve sakin bir hayata büründüm sanırım belli süreliğine böylesi daha iyi... En azından mentalitemi toplayıp yeniden bir şeyler hissedebileceğimi farkettiğim zamana kadar... Lakin çok büyük bir sözüm var kendime."Artık kimseyi sevmeyeceğime kendime söz veriyorum. Adına aşk denen şeye tövbeliyim yeminim olsun benden uzak dursun." Bu sözü dediğim andan beri hayatım stabilize ilerliyor. Kimseyi sevecek gibi bakmadım, ümit vermedim bundan sonra da vermem. Elimi ayağımı çekiyorum her şeyden başınız gözünüz Allaha emanet bir yıldız kaydı bu gece, sessizce...
Bir süre offline, kime neye neden olduğu muammalar ardında gömüldü bir derin çukura...
Ben artık şu hadise odaklanmaya karar verdim. Ne hayatımı sıfırdan kurmayı, ne baştan başlamayı ne de kıranları.. Sadece yeni bir motto ve bakış açısı kazanmak..
Her şey o kadar zor ve kasvetli geliyor ki artık uğraşmak bile istemiyorum. Dünyanın bir ucuna gidip tek başıma yeni bir hayat kurup en sevdiğim şeyler ile ilgilenmek istiyorum. Yanında ne bir tanıdığım ne bir arkadaşım olsun istemiyorum. Hatta bu hayalimi gerçekleştirmek istediğim yer Venedik. Kendimi orada huzurlu hissedeceğime inanıyorum. Artık bazı şeylerin olması gerek bu hayat mottosuyla daha fazla ilerleyemem. Bu bıkmışlık sırtıma yük gibi oturdu.
Bende güzel bir söz söyleyim Gecemidir insani hüzunlendiren yoksa insanmıdır hüzünlenmek icin geceyi bekleyen Bende uzaklara dalıyorum brom çok uzaklara
Sözü nerden elimize alsak o şekile bürünüyor ama bence insandır geceyi hüzünlendiren... Dostum ben kafamdaki yoğun şeyleri atmak için çok farklı uğraşlar ile ilgileniyorum lakin gece olunca her şey altüst oluyor sil baştan başlıyorum. Sende ben gibiysen eğer çek üstüne sweati tak kulaklığı yürüyüşe çık döne dolaşa eve varırsın kafan boşaldığında zaten hissedersin vur kafayı yat sabah ola hayrola her şey geçer illa ki ben hep böyle yapıyorum en azından günü kurtarıyor uzun vadeli olmasa da tavsiyemdir.
Dertler sıkıntılar deniz olmuş dört bir yana uzanan, neden halen kulunun elinden tutup kaldırmaz yaradan...
Ben denedim faydası olmuyor bir süre sonra duyguların ölüyor o yaşadığın acı sana gösyaşı döktürmüyor. Bu yüzden içim dola dola stres küpüne döndüm patlarsam yazık olacak...