İnsan kendini kandırır mı, aldatır mı?

Meğer hep kandırmışım kendimi, şöyle bir bakıyorum da maziye, ne çok yalan söylemişim kendime. Aşık olduğumu sanmışım lakin aşk değilmiş hissiyatım, sadece aldatmışım kendimi, aldanmışım kendime, aldanmak istemişim. Kötü bir insan olmadığım halde buna inandırılmışım, zorum neymiş benim kendimle, meğer ne çok haksızlık yapmışım kendime, anlamamışım kendimi, empati yapmamışım kendimle, ben hayatımda bir kez olsun aşık olmamışım, aşka aşık olan yanım öyle hissetmek istemiş sadece, küçücük bir tebessüm için büyük fedakarlıklar yapmışım, sevgiye aç yanım yapmış bunları, kolay olmadı gerçeklerimle yüzleşmek, yüzleştiğim vakit derin bir utanç kapladı her bir yanımı, halbuki ne yaptıysam utanılacak lakin sahiden de utanmam gereken yanlış şeyler de yaptım, vicdan azabı da çekiyorum lakin bazılarının hiç vicdanı yok, onlar utanmıyor, demek ki utanacak kadar insan kalmamışlar.

Bütünüyle görüyorum kendimi, insanları da okuyorum, evvelden ne güzeldi, kandırıyordum kendimi, kanıyordum herkese, şimdi şimdi herkesin yüzünü, karakterini okuyorum, kimin ne olduğunu görüyorum, canım yanıyor, hüzünleniyorum, belki de bundandır asosyalliğim, insanların gerçek kimliğini gördüğümdendir.

Hakkımda olumsuzluklar düşünüp, nezaketen bana iyi davrananları da istemiyorum, artık kendime yalanlar da söylemek istemiyorum, kanmıyorum kimseye kanmıyorum, görüyorum sahte yüzleri, görüyorum nezaketen iyi davrananları, anlıyorum, hissediyorum, duyuyorum, unutamıyorum kırgınlıklarımı.

"Bu arada ben yalnız kalmam. Gerektiğinde onuruma ve gururuma sarılıp uyurum. Ben de var çünkü. Olmayanlar düşünsün. (Sabahattin Ali)"

Ben affetmiyorum utanmayanı, arsızı, art niyetliyi. Toy, cahil, çocuk diyip geçemeyeceğim, hâlâ 15,16 yıl evvelinde unutamadım, kulağıma gelenleri, yazıklar olsun onlara, hakkım helal değil hiçbirine. Hiç çekinmeden, utanmadan kırdılar beni, basıp basıp geçtiler üstüme, ne oldu yeniden yeşerdim, kimse görmese de ben gördüm kendimi, sarıp sarmaladım kendimi.

O duru, saf, tertemiz kızı maziye gömdüm, el birliğiyle yok ettiler o kızı. Şimdi bu yazdıklarımı günlüğümün bir parçası olarak düşünüyorum.

Ben artık kendimi kandırmıyorum, kandıramıyorum, her şeyi hissediyorum, okuyorum insanları, yalanı, dolanı, sahteliği, hakkımda düşünülen her şeyi, kandıramıyorum kendimi lakin aşka aşık olan yanım hâlâ diri.

Şu melodi de kalbimin melodisi..

Üzgünken de dinlerim, mutluyken de, üzgünken dinlediğimde bahtiyar olurum, iyi geliyor ruhuma bu melodi.

Peki siz kendinizi kandırdınız mı, hangi yalana inandırdınız kendinizi?

Kandiliniz mübarek olsun bu arada.

#İnci

Eylül/26/23