Peki sen ne kadar merhametlisin?

Şimdi şöyle başlıyorum dostlar. Aldatıldım şiddet gördüm hakarete maruz kaldım yalnız bırakıldım ağladığımda gözyaşımı kendim sildim herşeyi tek başıma yaptım kahvemi sigaramı kendim tek başıma içtim ama hep oturup onu affettim kocamı yıllardır affediyorum her hatasında özür dileyip yalvarıyor ve sanki ben üzerine gittiğim için suçluluk duyuyorum bazen sorunu kendimde arıyorum ama artık elimi bile tutsa ben bundan haz almıyorum çünkü ona karşı bırak aşkı sevgiyi nefretim bile kalmadı. Sadece engel olamıyorum bu merhamet bende olduğu sürece hep üzülecegim sanırım. Herkese karşı böyleyim ama diyorum ya engel olamıyorum buna kendime çok kızıyorum affetme diyorum ama bi yanım belki düzelir sabret dayan diyor. Şunu farkettim ben çok yoruldum bu saatten sonra bana gül bahçeleri vaad etse bile gram hevesim kalmamış. Aynı yatakta fazlalık gibi geliyor gözüme sarılıyorum ama hiçbirsey hissedemiyorum aklıma başkalarına sarılmış halleri geliyor öyle hayal ediyorum. Belki de sabrım 3 yaşındaki çocuğumun babasız büyümesin diye dusuncemdendir. Naparim bilmiyorum ama ben ölsem bile yine kendime kızarım üzülürüm o benim için üzülecek diye işte öyle sevdim ben onu 9 yılımı verdim ve ben 22 yaşında ruhsuz duygusuz birine dönüştüm. Şimdi size sorum ben neden böyleyim. Allah herkese merhamet versin ama benimki kadar vermesin çünkü çok zor bı durum psikolojik destek almayı düşünüyorum 🥺