Bir şeylerin değişmesi için kendini yırtarak çabalaman gerekse bunu yapar mısın? Yoksa "nolcaksa olsun" diyenlerden misin?

Aslına bakarsan herseyin üstesinden tek başına gelebilmek büyük ve derin bir mesele... hele ki bu sorumluluğu üstlenemeyecek kadar küçük bir yaşta yüklenince insanin ruhu yaşıtlarina nazaran daha farklılasiyor. Hatta öyle farklilasiyor ki bazen içinden küçük bir çocuk gibi davranmak geliyor en olmadik yerde ve en olmadik zamanda. Bazen de herkesten daha akıllı daha olgun davranıyor hiç de öyle davranmamasi gereken bir noktada...
Dengeyi kurabilen huzurlu ve sağlıklı oluyor. Yoksa inan sonunda mutlu olacagimiza inandığımız şeyler için bile çabaladigimda bazen o inancımızi öyle bir sarsıyorlar ki... Ve insan kendine şunu soruyor.."ben mutlu olcagimi sanmıştım inanmistim o yüzden denedim o yüzden yaptım. Benim suçum değildi"... inanarak çabalamak yerine artık beklentiye girmeden sonucu ne olursa olsun denemeyi tercih ediyorum konu nolurs olsun. Çünkü inanmak biraz anlam yükleyip biraz da beklenti sokuyor... herkes için durum böyle değildir belki fakat yaşadıklarımdan aldığım en iyi ders bu...