Çocukluğunuzdan geriye ne kaldı?

Travmalar kaldı.
Gözümü kapattığımda birçok acı anı canlanıyor dimağımda.
Babamın söylediği iğrenç sözler, annemin bana kendimi değersiz ve yalnız hisstirmesi, kardeş kazıkları, öğretmenimin sen de yoluna yalnız devam et demesi, kulağıma gelen dedikodular, o şeytanın bana defol git diyişi, bir başıma ağlayışım, annemin beni ağlarken görüp kaçıp gitmesi.
Ve daha nicesi.
Yazmaya utanıyorum, çok utanıyorum bazı detayları.
Aaa hayret doğrusu, ilk kez ağlamıyorum, halbuki yazarken hep ağlardım.
Kendimi o değersiz çukurundan kendim çıkardım.
Anneme göre okuduğum kitaplar beni kötü etkilemiş, hayır hayır bilakis o kitaplar annemin bana yapmadığı anneliği yaptı, o kitaplar benim kendime annelik yapmam gerektiğini öğretti, o kitaplar beni kendimle, benliğimle, geçmişimle barıştırdı, kitaplarım sayesinde annemin sesini duymuyorum artık, annemin gözleriyle , düşmanların şeytan gözleriyle bakmıyorum kendime artık, ben bu kıza, şefkatle bakıyorum, annem gibi değil, düşmanlar gibi değil.
Kendimle annemin konuştuğu gibi konuşmuyorum artık, şefkatle konuşuyorum kendimle, birileri incinmesin diye kendimi üzemem, kimseye yalakalık yapamam, bana saygısızlık yapanlar bulunmasınlar heybemde, bedel ödettikten sonra tüm azalarımla kapalı oldum onlara, bir daha hiçkimse başkasına olan öfkesinin bedelini bu kıza ödetemeyecek.
O kitaplar uyuyan güzeli uyandırdı anneciğim, senin baktığın yerden bakmıyor bu kız hayata, senin kodlamalarından kurtuldu anne, bu kitaplar bana şifa oldu, senin vermediğin şefkati verdi, o yüzden mi işine gelmiyor değişen yanım, kendimi kimseye ezdirmeyişim.
Annem yanılıyor, ben yaşadığımı kendimi sevdiğimde, o küçük kızın ellerinden tuttuğumda anladım ve kendimi kimselere yem etmeyeceğim.
Ah, çocukluğumdan geriye resimlerim kalmış, iyileştirdiğim travmalar kalmış, o iyileştirdiğim küçük kız kalmış.
Kaç kez sarıldık o çocukla, kaç kez ağlaştık, herkesin kötü olduğuna inandırdığı o kız bir melekmiş, şimdi bunu daha net görüyorum çocukluğuma baktığımda.

Üzgünlükler, bitmeyen kırgınlıklar, sonu gelmeyen acı hissi. Benim anlatacak pek bir şeyim yok çünkü henüz bunlarla barışan birisi değilim aksine hala savaş veriyorum. Boşa kulaç atıyor gibiyim sanki.