Eskiden melek gibi kızdım , saflığımı yitirmemi yaşadığım olaylara ve kişilere bağlıyorum. Sizce hata mı?

Abartısız söylüyorum hayatınızda görebileceğiniz en saf , en masum kişi bendim. 17 yaşıma kadar insanların asıl karekterlerinden bi haber büyüdüm. Meğerse insanlar neler neler yaşayıp, görmüştü de ben hayata yeni yeni atılıyordum. Gıybet, dedikodu nedir bilmeyen , gözümle gördüğümü bile söylemezdim kimseye. Kimseye zararı olmayan , kendi iç dünyasına hapisolmuş biriydim. Saflığımı yitirmemin başlangıcı tamamen akrabalarımın yüzünden oldu. Onlara hiçbir zararım, kötülüğüm, olmadığı halde sürekli bana bulaşıp , iftira atmaları , kendilerine bakmadan beni konuşmaları psikolojimi bozmuştu. Yaptıkları zorbalık tahammül sınırımı aşıp, bana yaptıkları haksızlıklardan dolayı sürekli onların açığını konuşur oldum. Çünkü kabul edemiyor ve zoruma gidiyordu. Kalitesiz , zalim , Allah korkusu olmayan yaratıklar yüzünden kişiliğimden ödün verip , onlar gibi basit karektere dönüşmem çok üzüyor beni.

Bana büyük ölçüde hayat dersini verdiler , o kadar hayatın gerçeklerini, insanların kişiliklerini acı bir tecrübe olarak yüzüme vurdular ki. Onlar yüzünden saflığımı kaybedip , daha bilinçli biri oldum. Kimseye güvenemiyorum, kimseye sırrımı veremiyorum, kimsenin masum olduğuna inanmıyorum, herkesin içinde art niyet arıyorum, insanlar ile arama mesafe koydum. Tamam bana hayatı öğrettiler ama ben yinede saf her şeyden bihaber biri olarak kalmak isterdim...