Sessiz insanların içinde karanlık bir taraf var mıdır?

O içine kapanık olanlardan biri olarak sanırım öznel bir açıklama yapabilirim. Aslında içe donukten ziyade dışa dönük olabileceğimiz kişiyi bulamadığımız için öyleyiz. Yoksa bazı arkadaşlarım ile öyle sohbet ediyorum ki dışarıdan hiç de içe dönük gibi görünmediğimi söylüyorlar. Doğru kişi doğru zamanda denk gelirse aslında içe dönük de değilim. Oldukça eleştirel, yargılayıcı, insanları diğer insanlar ile kıyaslayan, bir probleme çözüm üretme stratejisi yerine birisini suçlu göstermek için çaba sarf eden bir aile, ortam, mahalle ortamı içerisinde büyüdüm. Karanlık tarafım aslında şöyle açıklanabilir; herhangi bir kişiye karşı bir öfkem yok, veya kötü bir düşüncem de yok. Bir insanı bana yaptıkları gibi başka bir insanla kıyaslanamam, yargılayıcı ve suçlayıcı bir tutum yerine detaylı bir eleştiri sunmayı tercih ederim. Veya genellikle eleştirmem bile direkt söylerim. Ancak belirli normlara , sosyal davranışlara , etik değerlere uymayan insanları zarar görürken gördüğümde muhtemelen duygusuz ve tepkisiz kalacağím. Birkaç gün önce martiya binmiş iki genç önümde yere kapaklandı, dizleri vs hep açıldı yara bere içinde kaldı. Elimi uzatmadan geçtim. Ben bir motorsiklet sürücüsüyüm aynı zamanda bot, dizlik, eldiven, mont, kask, ve motorsiklet pantolonu giymeden motora binemiyordum. Martiya iki kişi binilmez diye belki binlerce kez haber kanalları yayınladı, kask takın, dizlik takın diye yüzlerce defa söylendi. Yine evine yakın bir yerde ışıklarda motorsikletimle beklerken bir araba yanımdan kirmizida uçarak geçti ve refujde araba ters dönerek kaza yaptı. Durmadım. 50km hız sınırı var, tabela var, trafik kuralları var. O hızla kırmızıda geçtiğinde başkasına çarptığında ne olacaktı? Eğer bir gün kurallara uymuyorken kaza yaparsam kimse yardım etmesin. Yardım edilmeyi hakketmiyorumdur. Benim karanlık tarafım bu şekilde.