Her seferinde bu kadar da zorlar mı?

Bazı şeyler oluyor insan ne kadar güçlüyüm dese de yapamıyor. Ağır bir yük biniyor omuzlarıma dayanamıyorum. Her şeyi kafaya takmak yorucu, üzülmek yorucu, hassas olmak yorucu, en ufak şeylere ağlamak yorucu, her şey yorucu. Kolayca ağlamak üzülmek. Çok güçlü olduğumu sansam da bazen kendi sınırımı belirlemekte zorlanıyorum. Evet çözümü çok belki de. Kafada kuruyor olmam sağlıklı da değil. Ama aile başta olmak üzere herkes size anormal gözüyle baktığında o destek size korkutucu geliyor. Çünkü ben hasta değilim, deli değilim. Sadece hassas ve psikolojik olarak iyi değilim iyi hissetmiyorum. Bu beni deli veya hasta yapmaz. Kimse isteyerek böyle biri olmaz. Bilmiyorum kendime bile katlanamıyorum. Hiçbir şeyde hak görmüyorum kendime.