Burnu düşse yerden almayan insanlarla nasıl uğraşırsın?

Nefret ettiğim kişilere karşı ben de öyleyim, bana bile isteye keyfiyeten zarar vermek isteyenleri affetmiyorum, o mahlukların hiçbir şeyini istemiyorum, kendilerini affettirmek istediler, şirinlik yaptılar lakin affetmeyeceğim, kötülük yaparken güzel miydi, şimdi güçlenince, sesimi çıkarınca mı kıymete bindim, hayır ben asla bazı kişileri affetmeyeceğim, onların aldığı hediyeyi de çöpe attım, gönderdikleri yemeği yemedim, numaralarını sildim, mesajlarına karşılık vermedim. Beni bu hale onlar getirdi, lafımı taşısınlar, iftira atsınlar, kendi yaptıklarını söylemesinler, kuyumu kazsınlar, tuzak kursunlar, hile yapsınlar, alay etsinler, sinsi sinsi iyi niyet adı altında ahlak dersi vermeye cüret etsinler, nefret dolu baksınlar, açığımı arasınlar, beni kırmaktan keyif duysunlar, bağırsınlar bana, hakaret etsinler, arkamdan konuşup vicdanları sızlamadan suratıma baksınlar, defol git desinler bana, arkadaşlarının doğum gününü kutlarken ben kutladığım halde benim doğum günümü kutlamasınlar ben de affedici, merhametli oluyum, benim trip atmam dahi bana hak görülmesin, haklı yere trip atıyorum diye trip yiyeyim bir de, bilerek doğum günümü unuttuklarını yüzüme pervasızca söylesinler, utandığım konuları sinsi sinsi milletin içinde sorsunlar, yüzümü kızartmak istesinler, tabii ki bu kişilere karşı ben burnum düşse burnumu yerden almayacağım. Tabii ki affetmeyeceğim, kalp kırıldıktan sonra gelen özrün hiçbir mahiyeti yoktur, elbette ki ufak tefek hatalar affedilir, hatanın boyutuna göre de değişir lakin bazı kişiler asla affedilmez, o kişilerin basitliği, kalitesizliği, maşalığı midemi bulandırıyor, tiksiniyorum