Aslında bunu beni sevenlere sormak lazım. Kardeşime, anneme ve babama. Hayatın bana verdiği bir lanet gibi bu huysuzluk. Kaynağı ve oluşumu nedir bilmiyorum. Bir anda ruh halim çok hızlı değişebiliyor. Kendimi bildim bileli hep böyleydim. İlkokulda öğretmenlerime bile aynı şeyleri yapardım.
Hoş değil biliyorum ama benim bu hayatta aşamadığım nadide şeylerden birisi maalesef. Elimden geldiği kadar törpülemeye gayret etsem de bazen olmuyor. Yapılacak tek şey tahammül etmek sanırım. Başka bir seçenek yok gibi.
Sevdiğim kişilerin huysuzlukları çok gözüme batmıyor. Kişiliklerini bildiğim için öyle kabul ediyorum. Zaten ben de huysuz biriyimdir. Kendimden de alışık olduğumdan mıdır bilemiyorum, umursamıyorum pek.
Seviyorsam eğer idare etmeye çalışırım. Zaten sevdiğim için huysuzluğu görmem, yük olmaz bana. Ama sevmediğim birisi ise veya o kadar değer verdiğim birisi değilse çekemem yani.
Etrafim huysuz insanlarla dolu yapi meselesi ben fazla sakin rahat açık sözlüyüm ne kadar aksi olursa olsun bana yaklaşımları hep pozitif oluyor nabza göre serbet eger bas etmek istiyorsaniz