Hayatını resetlemek ister misin?

Beni ben yapan, gelişimime katkı sağlayan, beni güçlendiren anılarımı silmek istemiyorum.
Yediğim kazıkları hiçbirini silmek istemiyorum, çünkü kendimi korumayı ve had bildirmeyi yediğim kazıklar sayesinde öğrendim.
Anılarım kalsın benimle, hayatımı resetlersem duygularım da sıfırlanır.
Her duyguya ihtiyacım var, ben boşuna mı yaşadım o duyguları, vakti zamanında kendimi mikrop gibi hissettiğim o anı dahi resetlemek istemiyorum, çünkü o an benim için kilot noktası, o an benim kırılma noktam, işte o an herkesi paramparça etmeye niyetlendiğim an, aslında hikayem o gün başladı.
Herkesi tek kalemde silecek kadar güç verdi o gün bana, sen kimsin dedim o gün sayesinde.
İşte her şey o tek bir anda saklı.
O an bana beni kazandırdı.
Kendimi bir hiç olarak görürken bana kendime sahip çıkmayı öğretti o an, tüm gemileri yaktım, kendimi beni haketmeyenlerden mahrum bıraktım, annemin sesini kıstım, annemin gözleriyle kendime bakmamam gerektiğini öğretti o an bana.
Giderek annemden uzaklaştım o an sayesinde, tabii bu bir anda olmadı, uzun bir yolculuk oldu benim için o andan sonrası.
O anı yaşarken, yaşadıktan sonra buhranlar geçirdim, ancak şimdi anlıyorum ki Mevlana'nın da dediği gibi; yara en çok iyileşirken kanıyormuş, kıvrandıkça meğer yaram iyileşiyormuş, insanın kendini mikrop gibi hissetmesi, hissettirilmesi berbat bir şey, neden bana bu yapılıyor, neden ben derdim, üstüne annemin sen haksızsın, sen kötüsün sözleri kendimi daha da mikrop gibi hissettilirdi bana, şimdi tüm nedenleri görüyorum, kendimi harcayan benmişim, ben kendimi harcadığım için, kendi kıymetimi bilmediğim için itin, köpeğin sesi çıkmış. Kendi haklarıma sahip çıkınca, had bildirince oh beee dedim oh dedim, dilimdeki düğüm çözülünce dilsiz bıraktım kötülüğümü isteyenleri, zamanında bana arka çıkmayanlar, beni dibe çekmek isteyenler gölgemde dinlenmek istedi, hayır dedim, onların bana zamanında davrandığı gibi davrandım onlara. Beni benden çalamıyor hiçkimse, çünkü biliyorlar ki canlarını fena yakarım, o korkak, kendini savunamayan kız yok, onlar birbirini yedi ben had bildirince, köpeklerin dostluğu aralarına kemik atılana kadar☺ İtin köpeğin dostluğundan ne hayır gelir. Bana mütemadiyen sen haksızsın diyen annemi duymuyorum artık, annemden soğudum, beni hiç olarak gördü hep, ona göre birisi bana tokat atsa ben diğer yanağımı çevirmeliyim, işte öyle bir dünya yok.
Evet, o an canımı çok yaktı lakin bana bu kadar çok getirisi olan, her şeyin başladığı o anı resetlemek şöyle dursun, ben zihnimde o anı tekrar tekrar yaşayıp o kıza sımsıkı sarılıyorum, annemin sarılmadığı o kızın annesi benim ve ben o kızı kimseye yedirmeyeceğim, hiçkimse o kıza kendisini mikrop gibi hissettiremez, çünkü o kız bir inci tanesi ve hiçkimse o kıza bir daha öyle bakamayacak, o kıza söz veriyorum, o kız artık annesine anlatmayacak kendini, çünkü o kız kendine annelik yapıyor, kendini doğuran anasından daha iyi analık yapıyor hem de, o anne sadece biyolojik anne, o kızın esas annesi kendisi.
İşte o an benim miladım oldu, kendimi sevmeyi öğrenmem o anla oldu.
Uzun ve yorucuydu lakin değdi, bana en büyük kazanç benim

Hayır kazandığım bunca dersi, nefesi, erdemi ve insanı heba etmek istemem. Sevmediğim yanları varsa da törpüleyerek üstesinden geleceğim. En başa sarmaya hiç gerek yok