Üzülenler hep iyiler mi oluyor, kötüler hiç üzülmez mi?

Kötüler de üzülür elbette ☺

İftira atan, görgüsüz leşler üzülmez mi hiç? Başkalarını kırarken vicdan azabı duymayan, hile yapan, haddini bilmeyenler de üzülür, gün gelir üzülür. Güçlüye maşalık yapıp, güçlünün hiçbir şeyine gıkını çıkarmayan zayıf karakterliler daha doğrusu karaktersizler üzülür elbette. Güçsüz kişiye gelince öfkesini belli eden dalkavuklar üzülür.

Hep iyiler, kendini tanımadığı için, zamanında çok incindiği için kendini korumak adına incitenler üzülecek değil ya?

Millete iyi niyet adı altında fesat niyetle ahlak dersi vermeye cüret eden hadsiz, sinsi, ikiyüzlüler üzülür. Hayatın da bir tokadı vardır, sinsi sinsi milletle alay edenler tabii ki üzülür, yer o hayatın tokadını okkalı okkalı.

Başkasını keyfiyeten, haksız yere üzerek mutlu bir hayat yaşayamaz hiçkimse. Bazı kişiler de vicdan olmadığı için onlar vicdan azabı çekmez lakin hayat onlara tokat atar, yaptıkları haksızlıklar, gaddarlıklar çıkar karşılarına, layıklarını bulurlar ☺

Ben, beni üzenlerin üzüldüğünü gördüm ve oh dedim, iyi oldu. Bazılarını da yokluğumla cezalandırdım, en son kafayı yeme raddelerine gelmişti, sen birinin canını keyfiyeten, haksız yere yakarsan senin de canını yakanlar çıkar karşına, bu böyledir, ondan ona laf taşırsan kendi ayaklarına da çelme takarsın, başkasının kuyusunu kazarsan o kuyunun içine kendin düşersin, hayat seni bilmediğin bir yerden ağlatır.

Ağladığımı anlayan birisi gözlerimin içine bakarak gülmüştü, bir insan bu kadar iğrenç olabilir mi, tiksiniyorum ondan. Ne oldu, kendine ağlayacağı günler hediye etti, iftirayla, hileyle işin işinden hep çıktı lakin öyle bir an geldi ki canı yandı.

Hem de hiç ummadıkları kişiler tarafından üzülür, incinir kötüler, bu kişi bana gıkını dahi çıkaramaz dedikleri kişi tarafından. Sen o kişiyi çöllerin ortasında susuz bırak, o kişi de sana gül bahçeleri sunsun, var mı öyle bir dünya, hafife aldığın kişi sana önemsediğin bedeller ödetir, seni hesap vermek zorunda bırakır yalakalık yaptığın kişilere, senden öğrendiği kötülüklerle çelmeler takar sana aynısını senden öğrenerek ve sen o hafife aldığın insana yenildiğin için, o kişiyi kendine kazandırdığın için ve o kişiyi kaybettiğin için, o kişiye güç kattığın için kızarsın kendine, senden öğrendikleriyle seni darma duman eder çünkü. Sen ona mutluluğu istemsizce hediye edersin, sen

Kötüler de üzülür, kötüler de yenilir, onların da kolu kanadı kırılır, beter olsunlar, oh beter olsunlar. Empati ve merhamet yoksunu leşler beter olsunlar

Kötüler değil midir eskiden iyi sandıklarımız? Ben hiçbir insanın kötü bir ruhla, art niyetle doğduğuna inanmıyorum. Hatta bir hikaye var, iyilik ve kötülükle ilgili.

"Bir adam müze almıştır, açılışı için bir ressam bulup iyilikle kötülüğü resmet der. Ressam da başlar insanları aramaya. Önce iyiliği resmetmek için temiz giyimli bir insan arar durur. Nihayetinde karşısında bir adam çıkar. Saçları yapılmış, eli yüzü düzgün. Para kazanmak ister misin diyerek stüdyosuna götürmüş. Mankenlik yapmasını isteyip bir tabureye oturtmuş. Bir süre sonra çizimi bitirmiş ve para verip göndermiş. Akşama doğru kötülüğü resmetmek için çıkmış yola. Bu kez de kötü bir model aramış, kafasındaki imaja uygun bir adam bulmaya çalışmış. Birine çarpmış ve bakmış ki binanın köşesinde kir pas içinde, kötü kokan bir adam. Ona yaklaşıp aynı teklifi yapmış. Adam da yüzüne bakmadan, para dendiği için kabul etmiş. Aynı stüdyoya gidince kötülük uyanmış, ben sabah buradaydım demiş. Ressam nasıl yani diyerek şaşırınca adam başından geçenleri anlatmış."

Hasıl kelam iyilik de, kötülük de bizim içimizde. Kimse tamamen iyi veyahut tamamen kötü değildir. Zira bir masal dünyasında yaşamıyoruz insanlar safi kötülük, iyilik dolsun. Kötü diye nitelendirdiklerimiz de üzülür, kalpsiz sandıklarımız da.