Bir mucize bekleyenler burada mı?

Utangaçlık çekingenlik kaygı öz güvensizlik falan var senelerdir evden dışarı çıkamıyorum gençliğim hep eve kapalı geçti gitti

Asosyalim zaten hiç sosyalleşemedim arkadaşım çevrem yok insanlardan çekiniyorum utanıyorum kendimi hep geri çektim toplum içine insan içine çıkamıyorum senelerdir eve kapalı yaşıyorum gençliğimi hep evde geçirdim dışarı çıkamıyorum hiç gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim arkadaşım olmadı sevgilim olmadı hep yalnız kaldım hiç açılamadım yaşım ilerledikçe daha da utangaç çekingen oldum iyice içime kapandım kaygı korku oluştu hayatım evden ibaret resmen evden çıkamadan yaşlanıyorum

Ben hiç konuşkan girişken sosyal öz güvenli bir insan olamadım çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım hep asosyal içime kapanık pasif öz güvensiz yaşadım 34 yaşındayım hâlâ aynıyım dışarı çıkamıyorum insanlarla yakınlık kuramıyorum sosyalleşemiyorum dışardan korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum gezemiyorum eğlenemiyorum her sene her mevsim evdeyim dışardaki güzelliklerden mahrum yaşadım güneşten temiz havadan ağaçlardan çiçeklerden mevsimlerden gökyüzünden mahrum kaldım özgürlüğümü hissedemiyorum tutsak gibi yaşıyorum ömrüm evde geçip gidiyor bana hiç kolay gelmiyor gençliğimi istemeyerek evde geçirdim maalesef dışarı çıkamıyorum gençliğimin en güzel yaşlarını evde sıkılarak bunalarak geçirdim ve sevmediğimi de hissediyorum zaten hep dışlandım aşağılandım seven sayan olmadı hep yalnız biri oldum böyle de devam ediyor hayatım maalesef

Ama olmuyor yapamıyorum ki bu kadar basit gelmiyor bana o kadar kolay olsaydı gençliğimi eve kapalı geçirmezdim ki senelerdir evde sıkılıyorum bunalıyorum her sene her gün evdeyim çocukluğumdan beri utangaçlık çekingenlik hayatıma engel oldu özgürlüğümü kısıtladı evde tutsak gibi yaşadım gençliğim hep evde geçti çıkamıyorum olmuyor senelerce eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik her anlamda olumsuz etkiledi hep dayandım hâlâ dayanıyorum ama nefes alamıyorum çöktüm kendimi yetersiz güçsüz hissediyorum bu çaresizlikte çırpınmaktan yoruldum iyice dibe batıyorum

Kilom yok hatta çok zayıfım zaten dış görünüş olarak öz güvenim yok ama bu o kadar olumsuz etkilemiyor benim hayatımı mahveden utangaçlık ve çekingenlik aşamıyorum da olmuyor yaşım ilerledikçe daha da utangaç çekingen oldum çocukluğumdan beri bunla mücadele ediyorum ama aşamadım hep yenildim gençliğimde hep böyle geçti hep evde durdum hiç gezemedim eğlenemedim çalışamadım sosyalleşemedim arkadaş çevrem yok hiç sevgilim bile olmadı sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi hayatı eksik yaşadım kendimi hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum hayata yabancı gibiyim ömrüm evde geçip gidiyor kimse de anlamıyor beni ailem bile anlamaz yani

Bence utangaçlık bana doğuştan gelen bir şey çocukluğumdan beri utangaç ve çekingen biriyim hiç açılamadım kendimi aşamadım utangaçlık hayatımı her yönden olumsuz etkiledi halâ etkiliyor utangaçlık kişiliğimin bir parçası gibi kontrol edemiyorum ve hayatımda buna göre şekillendi ayrıca çok içe dönük sessiz pasif biriyim insanlarla konuşamıyorum hep sessiz biriyim çocukluk ve ergenlik dönemlerinde çok dışlandım aşağılandım dalga geçenler alay edenler sataşanlar oldu hiçbir zaman onlar gibi olamadım hep zayıf güçsüz yetersiz sessiz kaldım hâlâ aynıyım hiçbir şey değişmedi ve zamanla dışarı çıkamaz duruma geldim senelerdir evden dışarı çıkamıyorum gençliğimi hep evde geçirdim bu benim için büyük bir kayıp oldu hayatı kaçırdım gençliğimi yaşayamadım eksik kaldım yaşam becerilerim gelişmedi hayata karşı çok güçsüz yetersiz biriyim insanlardan kaçıyorum kendimi geri çekiyorum utangaçlık çekingenlik hayatımı mahvetti

Hayır ben çocukluğumdan beri böyleyim kişilik yapım böyle doğuştan gelen özelliklerim hiç değişmedi utangaçlık çekingenlik benim kişiliğimin bir parçası artık bunu anladım içe dönük ve sessiz olmak da kişiliğimin bir parçası istesemde bunları değiştiremedim bu yüzden hayatı eksik yaşadım kendimi tamamlayamadım kişiliğim gelişmedi öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi hayata karşı yetersiz kaldım kendimi dışarıya yabancı gibi hissediyorum

Neden düşman lazım benim dostum da düşmanım da yok dost isterdim ama düşman istemem hep kendi halimde yalnız biri oldum hâlâ böyleyim bu yaşıma kadar hiç açılamadım kendimi aşamadım çocukluğumda beri bu durumla mücadele ediyorum hep çaresizlik yalnızlık içinde kaldım çok çırpındım ve çırpındıkça daha da dibe battım yaşım ilerledikçe hiçbir şey iyiye gitmedi her şey daha da kötüye gitti gençliğim heba oldu hiçbir yaşam deneyimim yok hayatın dışında kaldım sadece hayatı izliyorum hiç yaşayamıyorum resmen evde yaşlanıyorum zaten senelerce eve kapalı yaşamaktan sağlığımda bozulmaya başladı heryerim ağrıyor

Anladım yanlışlık olabilir önemli değil ben hiç cesaretli öz güvenli değilim çocukluğumda da aynıydım ergenliğimde de aynıydım gençliğimde de aynıydım ama ergenlik ve gençlik yıllarım daha da utangaç çekingen pasif öz güvensiz asosyal geçti çocukken okul vardı az çok sokağa çıkıyordum ama ergenlik ve gençlik yıllarımda tamamen kapattım kendimi hiç gelişme değişme ilerleme sağlayamadım öz güvenim gelişmedi cesaret kazanamadım kişiliğim gelişmedi sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi hayata uyum sağlayamadım 34 yaşında bir yetişkinim ama pasif bir insanım yaşam becerilerim yok hayata karşı çok güçsüz yetersizim insanlardan çekiniyorum utanıyorum korkuyorum hayattan korkuyorum iş hayatından sosyal hayattan aşk hayatından korkuyorum gençliğim de hep eve kapalı geçti gitti zaten iyice hayata yabancı kaldım yaşadığımı bile unuttum dışarı çıkamadan yaşlanıyorum senelerdir evde bunalıyorum sıkılıyorum ama yok çıkamıyorum dışarı

Değişmeyi hep istedim ama başaramadım artık daha da zorlaştı

Saol