Anlam veremediğiniz durumlar karşısında tepkiniz ne olur?

Ben, hep hayırlısını istediğim için, hayırlısı buymuş diyorum kısık bir ses tonuyla.. ve olması gereken buymuş.. diyorum.. ya bazen zamana bırakırım, ya da olana kadar uğraşırım.. pes etmek bana göre olmadi ama bazı şeyleri gözüne sokarcasına görünce istemeyerek de olsa vazgeçmek lazım olduğunu anlıyorsun.. uğraştım olmadı.. neden olmadığını görmek için zaman lazım.. haksız yere suçlanmak ise.. benim başıma geldi.. kendimi savunmaya bile geçemedim.. öyle bir kırgınlık, öyle bir vazgeçmişlik vardi.. hadi o suçladı, inananlar en yakınımdı ona kırıldım ben.. nasıl tanıyamazsınız beni, benim onu yapacağıma nasıl inandınız kırgınlığı.. kendimi açıklama gereği bile duymuyorum.. Yaşamıma kırgınım. Samimiyetle yaklaştığım her şeyin beni hüzne geri döndürüşüne, tüm sevinçlerimin ödettiği bedellere, var oluşuma, hepsine. Hissettiğim eksikliklerin sebebi olan her şeyi gözyaşlarımla seyrediyor oluşuma kırgınım mesela. Gece olduğunda tek başına hiçbir anlam taşımayan odamın köşesi, düşüncelerimin etkisiyle beraber beni bunalıma sürüklüyor. Yaşadığım her anıma “neden?” diye sormaya devam ettikçe bitkinliğe doğru yol alıyorum, anladıkça da daha derine hapsoluyorum. Ben kendime yetemedim, bu yüzden şimdi de geçici umutlara bel bağlamanın bedelini ödüyorum.. zaman zaman yalnız kalmak iyi bunu bi kere öğrenince kimseye eyvallahın olmuyor🌸