Bir insanın gerçekten mutlu mu yoksa rol mü yaptığını anlayabilir misiniz?

Mutlu insan rol yapmaya lüzum görmez, mutlu insan ne kadar donuk olursa olsun gözlerindeki canlılıktan anlaşılır onun da mutlu olduğu. Mütemadiyen mutluyum pozları veren, her iki lafından birisi ben mutluyum olan kişi katiyyen mutlu değildir, mutlu olan kişi bunları yapmaz çünkü, abartılı davranışlarda bulunmaz, nispet yapmaya lüzum görmez, çünkü zaten mutludur kendi içinde, kime neyi ispat edecek ki, olan bir şeyin ispatına da lüzum yok, çünkü olmayan ve olmasını istediğin bir şeyi ispat etmeye çalışırsın. Kendi içinde kavgan yoksa, zihninde kendini dövmüyorsan, kimsenin haklarını ihlal etmeyip kendini kendine beğendirmeye çalışıyorsan mutlusundur, çünkü iç dünyanda huzur içinde yaşıyorsundur, bir sebepten ötürü mutsuz olsan bile kendini tamamladığın için mutluluk pozları yine vermezsin, paşalar gibi yaşarsın mutsuzluğunu lakin mutsuzluğun da esiri etmezsin kendini.(Kendi kendime konuşuyorum buralarda, sanki konuşuyormuşum gibi.)

İnsan yaşamı boyunca her duyguyu tadar, mütemadiyen mutlu olmak mümkün değil kimse için lakin mutsuzluklar da insanı idmanlaştırıyor, tabii ki kendini mutsuzluğa mahkum etmek istemeyenleri idmanlaştırıyor.

Tabii ki kişi mutsuz olduğunu da söylememeli, düşmanı sevindirmenin de bir manası yok, ağladığını anlayıp gözlerinin içine gülerek bakan, resmen gözyaşlarını keyifle sayan yılanoğlu yılanlar da var şu hayatta, insan kötü olur da bu kadar mı kötü olur yahu? Düşman da olsan bir asaletin olmalı. İnsan sevinir içten içe düşmanın düşmesine, bunu anlıyorum da, kıvranan bir kişinin gözlerinin içine gülerek bakmak da avamlıktır, banallıktır, kalitesizliktir, bayağılıktır. Kimse yalandan mutluluk rolleri yapmamalı, mutlu olan kişinin rol yapmasına da lüzum yok, o ışıl ışıl parıldar zaten lakin insan düşmanı asla sevindirmemeli, düşmanı sevindirmeyim diye de mutluluk rolleri yapmamalı ve hayatı düşmanlar için yaşamamalı asla yoksa mutlu olamaz. Düşmanı önemsemeyip, kendi gözünden kendini düşürmemeli insan. Düşman zaten kötü niyetliyse belasını bulur, muhakkak. İnsan en çok kendini düşmana ispat etmek istiyor mutluluk pozl

O kişiyi çok iyi tanıyorsam evet anlıyorum.. ama beni anlamıyor mutlu değilsem de bunu çaktırmiyorum.. bir şey sahte yapabiliyorsam tek şey bu galiba