BU HAYATTA BAŞINIZA EN İSTEMEDİĞİNİZ ŞEY GELSE NE YAPARSINIZ?

Yapacak bir şey yok demek acıyı çekmeye engel değil. Hayat fazla acımasız.

Batmaktan daha çok korktuğun bir şey yok mu? Mesela ellerindeki tüm imkanlar alınsa, çaresiz kalsan falan.

Batmak da çok korkutucu.

Hayır asla kolay demedim, böyle bir duruma kolay da demem. Sanırım biraz karşılaştırma gibi oldu ama demeye çalıştığım şuydu, batmak da bir çaresizlik durumudur fakat yine hayata karşı bir umut sergileyebilirsin, çabalayabilirsin. Elinden çabanı, umudunu, her şeyini alsalar ne yapardın? Mesela felç kalsan ve bakıma muhtaç olsan, bir yandan kötü insanlar sana baksa ne yapardın? Hayattaki bu olasılıklar fazla korkutucu ve bunları yaşayan insanların olduğunu bilmek kanımı donduruyor.

Halimize şükürler olsun dediğin gibi, insan yaşamak zorunda olunca bir şeylere katlanmaya alışıyor dediğin gibi. Sorun sadece hisler.

Peki ya sonrasında çevrendekilerin tam olarak istediği şekilde yaşadığını görmek ve senin çok adaletsiz bir şekilde acı çektiğini bilmen sana ne hissettirir? Tüm yaşamın cehennem olmaz mı?

Ve bunu yaşamayacağının garantisi de yok. Kendimizi sadece hayallerimiz için çabalarken uyuşturuyoruz, bizim için hayat bu sayede çabalamaya değer ama tüm çabalarının mahvolması için tek bir an yeter. Çok korkutucu değil mi? Korktuğun ne varsa hepsini yaşaman için tek bir an yetiyor. Hayat asla sandığımız gibi değil.

Keşke hiç olmasaydık.

Pesimist felsefe nedir bilir misin? Keşke Hiç Var Olmasaydık kitabını okumanı da tavsiye ederim. Schopenhauer veya onun gibi karamsar filozoflar bazen hiç olmamayı dilerler. Bunun kafa yanmasıyla ilgisi yok.

Kabullenmek seni rahatlatmaz ki.

Asıl olay kabullenmek değil mi? En çok korktuğun, asla başına gelmemesini istediğin bir olayı tam şu anda yaşadığını düşün. Nasıl kabullenebilirsin ki? İsyan etmek kabullenmenin bir evresi değil midir?