Hayatınızda inişte misiniz çıkışta mı?

Hayat inişli çıkışlı bir yoldur, kimi zaman inişteyim, kimi zaman çıkışta lakin dipte olsam da kendi ellerimi tutuyorum, bazen dipte olmak da güzel oluyor, dibi görmek dibi yaşamak da güzel, çünkü insan idmanlı oluyor, gerçek çehreleri görüyor, her duyguyu yaşıyor, insan her duyguyu yaşadıkça tanır kendini, en çok dipteyken tanır kendini. Düştüğüm zamanlar çok oldu ve o vakit gördüm dostu da, düşmanı da, her yenilgim bir zafer oldu bana, benim zaferlerim yenilgilerimdir, şartlara ve çıkarlara göre değişen sahte yaratıkları def ettim hayatımdan, evimden içeri giremiyorlar, dibi görerek öğrendim laf sokma sanatını, dibi görerek öğrendim düşmanı savunmamam gerektiğini, düşerek öğrendim savaşma tekniklerini, dipteyken gördüm annemin beni nasıl kandırdığını, tamamen haksızlık edemem anneme, yardım etti de, tuttu da ellerimi, hem kandırdı hem de tuttu, yedi düşmanı. Şu sıralar modumu düşürmeye çalışan mahluklar olsa da bazılarının ekmeğine yağ sürmemek için, kendimi motive ediyorum, sakin kalmaya çalışıyorum, geçmişimi gözümün önüne getiriyorum, çünkü mazi benim için bir deneyim, öğretmen, yaptığım hataları yapmıyorum geçmişimi gözümün önüne getirerek, ruhen az biraz inişler yaşıyorum lakin göstermiyorum yılanlara, fiziken güçlü, dimdik duruyorum. Ruhumda inişler olsa da; o inişlerden merdiven yapıp kendime çıkışı görüyor olacağıma ümidim tam, düşe kalka öğreniyoruz hayatı, kaç kez düştüm kaç kez kalktım ruhumdaki inişlerde bitecek, selameti bulacağım elbet. Bana çelme takanlar bana basamak oldular, bilmiyorlar, bana kendilerine nasıl çelme takmam gerektiğini de öğrettiler ☺ Çelme takan kendine çelme takıyor aslında, bu da hayatın matematiği, başkalarına çelme takarak kendisine nasıl çelme takılacağını öğretiyor, hiçbir an tek bir an'la sınırlı olmuyor, zaman donmuyor o tek bir an'da. Biz ağlarken gözümüzün içine bakıp gülen düşman aslında bizi güçlendiriyor, istemeyerek de olsa mutluluğu hediye ediyor bize, çünkü öyle mikropların şeytanlığı bizim gözümüzü açıyor, güçlendiriyor, daha idmanlı oluyoruz💪🏻

Elbette bugün ağlıyorsam yarın güleceğim. ☺

şu an sakin.. hatta anormal şekilde sakin... bu iyi bir şey mi tabiki iyi.. zamanında epey hırpalanmıştım.. sanırım o günlerin mükafatini alıyorum.. kendimi dışarıya doğru soyutladım.. baş başa kalmanın huzurunu yaşıyorum.. düşünüyorum da neden olur olmadık insanlara katlanmışım, ayıp olmasın, kabalık olmasın, yanlış anlaşılmasın diye kendime çok haksızlık etmişim.. şimdi duruldum, sakinledim.. Kendime iyi gelmem lazım. Ellerimi ısıtmam, yanaklarımdan öpmem, sırtımı sıvazlamam, kendimi dinlemem, anlamam lazım. “Ne istiyorsun, asma suratını” diyerek kendimi sevmem lazım. Yorgunluğumu kırılıp yere saçılmış ayna parçaları gibi toparlamam lazım. Kendime iyi gelmem lazım.. . Git gide kendime iyi geliyorum, git gide kendimi buluyorum... Zor günlerin hepsi geçiyor da geriye kalanlar hep buruk oluyor. Elini neye atsan kıracakmışsın gibi geliyor. Birçok şey seni kolayca deviremiyor ama ne zaman bir şeye sevinsen, mutlu olsan, hep buruk hissediyorsun. İnsanın o an geçmişine dönüp, ağlayan haline sarılası geliyor.. kendime iyi geliyorum.. ve şu an stabil halinde yaşıyorum.. ben böyle çok iyi oldum..

Dibi gördüm aslında bundan dahasi varmıdir tâbi ama artık benim dibi görmeye mecalim Yok.. çıkıyorum yukarıya yavaşça da olsa çıkıyorum