Acıya ve üzüntüye karşı dayanma gücünüz ne kadar?

Acı ve üzüntü insanın hayatı boyunca her daim var olan şeyler. Sürekli bir mutluluk olduğunu düşünmüyorum. Hayatta her zaman üzüntüye sebebiyet verecek sorunlar, pürüzler olabiliyor. Ama önemli olan bunların normal olduğunu görüp, kabullenip çözüm aramak.
Pes etmek bana göre değil. Pes etmeyi düşündüğüm zamanlar olmadı değil -gerçi en son aklımdan ne zaman geçtiğini bile hatırlamıyorum, çok oluyor- ama pes etmek hiçbir zaman bir seçenek dahi olmamalı.


Mutlu olmak da üzüntü içinde olmak da her ne kadar dış etkenler de olsa biraz da bizim elimizde aslında.
Pes etmek üzüntüyü kabullenmek demek bir nevi, bir gün bu üzüntünün geçeceğinin bilinde olup insan kendini mutlu etmenin yollarını aramalı.
Düşebilir, yorulabilir. Ama düştüğünde -ne kadar yorgun olsa da- düştüğü yerden tekrardan ayağa kalkıp devam etmeli...

İnsanın en büyük dayanağı yine kendisi... Diyelim ki dayanağımızı başka birisi yaptık ya da başka herhangi bir şey o her neyse/kimse bizim için her zaman orada olacak mı?

hiç belli etmem, kimse içimde ne yaşadığımı anlamaz

bi şey oluyor kafamda pes ediyorum derken etmiyorum. Sanırım hırslıyım o beni tetikliyor