Sizin üzüntünüz ne kadar sürer?

Ben eril beyinli bir kadınım. Ayrıca toplumun ezbere öğretilerine boyun eğmeyen biriyim bu da farkındalığımı yüksek tutuyor. Kadın doğasının yıkıcı tarafıyla ilk olarak iş hayatında tanıştım desem yeridir. Sanki kendi gezegenimden farklı bir gezegen keşfetmiş gibi hissediyordum. Çünkü tüm davranış biçimim onlardan ayrıydı. Erkekler gibi direkt şeffaf iletişim kuruyor, duygu değil akıl odaklı düşünüyor ve eylemde bulunuyor, arkadan konuşmuyor, açık meydan okumalara bayılıyor, her şeyde eğlence arayıp buluyor, dostluk temelli ilişki kuruyor, teknik konulara aşırı ilgili ve küçük şeylerle bile mutlu oluyordum. Yıllarca kadınlarla uyum sağlamak, sağlıklı bir iletişim ve etkileşim kurmak için çok çabaladım, fakat her çabam hüsranla sonuçlandı.. Çünkü onlar farklı olmaktan ziyâde hastaydı, çok sonra fark ettim..

Onca zaman geçti.. Hâlâ kadınlara uyum sağlayamadım desem yalan olmaz ve sırf bu sebeple özellikle onlarla etkileşimimi mümkün olduğunca en asgarî düzeyde tutuyorum. (Bir kaç samimi ve kendini geliştirmiş kız arkadaşlarım hariç) Çünkü kadınların neredeyse hepsi hastalıklı davranış biçimlerine sahipler. Merhametli bilinmelerinin aksine merhamet ve adâlet duyguları fazla zayıf. Akıl değil duygu odaklı oldukları için her şeyi kişiselleştiriyor, en ufak saçmalığı bile düşmanlık için güçlü bir sebep olarak görebiliyorlar. (Örn; o gün güzel bir elbise giymişsindir. ) Ki gizli dövüşmek onların olmazsa olmazı.. Çözümün değil sorunun bir parçası olmaktan keyif alıyorlar, kaostan besleniyorlar. Harekete geçme ve girişimci yönleri toplumsal baskıdan ötürü zayıf olduğu için fazla sinsiler ve çok fazla arkadan konuşuyorlar. Gruplaşarak güçlü hissetme eğilimleri var, bu da kutuplaşma ve ötekileştirmelere sebep oluyor. Her konuda bir günah keçileri var ve tüm kişisel eksik yönlerini o günah keçisine yükleyerek bastırmaya ve hedef şaşırtmaya çalışıyorlar. Gücü erkek üzerinden elde edeceklerine dair hastalıklı yapıları var ve bu da birey olmalarının önündeki en büyük engel. İş ortamında hiç profesyonel değiller. Özel ya da sosyal hayatlarındaki tüm olumsuzlukları işlerine yansıtıyorlar. Özellikle iş yerinde hemcinslerine karşı fazla gaddar ve adâlet duygusundan yoksun bir rekâbetçilik sergiliyorlar. Birlik ve beraberlik becerileri gösterişli gruplaşmalarının aksine sıfır, herkesi ve her şeyi tehdit algılıyorlar ve herkesi ve her şeyi çıkarları için gözlerini kırpmadan kullanıyor ya da direkt gözden çıkarıyorlar. Huzursuz bir iç dünyaları var, tatminsiz ve doyumsuzlar. Enerji vampirliği yapıyorlar. Dedikodu ve iftiraya fazla meğilliler. Erkeklerin yanı sıra açık ara kadın düşmanlıkları çok fazla. İş hayatlarında boy gösterseler dahi erkek egemen sistemin gönüllü köleliğinden fazla memnunlar ve içten içe bu sistemi destekliyor ve güçlendiriyorlar. Manipülatifler ve çıkarları için algı yaratıp insanları yönlendirmekten büyük keyif alıyorlar.. Bu onlara kendilerini güçlü ve yeterli hissettiriyor..

Tüm bu yıkıcı özellikler bana, kadınlarla yakın temas kurduğum her an mayınlı tarlada yürüme tedirginliği yaşatıyor. Kadın doğasının muhteşem, yapıcı, destekleyici ve eğitici tarafları var ama maalesef bizim ülkemizde kadınlarımız “hastalıklı ataerkil toplum yapısından ötürü” saydığım tüm bu yıkıcı duyguları bünyelerinde barındırıyorlar.. Onlar kötü değiller, onlar hastalar. Ve onlarla etkileşim, benim için dünyanın en zor işlerinden biri..

İşte bu nedenle belirli sınırlarım var ve bu sayede pek yıpranmıyorum, üzülmüyorum.

Önemli bir şeyse bir gün bazen bir hafta... her zamn olan şeylerdense izin vermiyorum kendime üzülmeyi, ağlamayı Bir Serdar Ortaç şarkısına bakar