Yalnız olmak bir tercih midir?

Yalnız olmak ilk başlarda tercihtir.
Ama yalnızlığın güzel yanlarını görünce yavaş yavaş çevresi daralıyor insanın.
Çünkü seni anlamayan insanlarla zorunlu arkadaşlık yapmanın anlamsız olduğunu yalnızlığın daha iyi olduğunu anlıyorsun ve kendini geliştirmeye çalışıyorsun.
Ama galiba 2 gündür yalnızlığı çok derin bir acı ile yaşıyorum.
Sosyal fobim var dışarıda tek vakit geçiremiyorum.
Oppenheimer a gitmek istiyorum sinemaya ama çağıran arkadaşım yok.
Çoğu arkadaşım gitti ama çağırmadılar beni.
Bu benim suçum eskiden çağırırlardı gitmezdim.
Şuanda konuştuğum arkadaşlarımsa sinemayı sevmezler.
Bir kere sinemaya tek gittim yine aynı sebepten ve çok üzülmüştüm herkes grup halinde gelirken eğlenirken benim kenarda tek başıma onların kahkahası eşliğinde 2. seansın başlamasını beklerken.
Galiba yine aynı üzüntüyü yaşamamak için gitmeme kararı aldım.
Yalnızlık bi yere kadar güzeldir.
Bir müddet.

Ben tercih ediyorum ve kendimle vakit geçirmekten mutluyum yani başka biri olmasada olur ama olursada fena olmaz kafasındayım tabi artık daha seçici biriyim çünkü insanın kafası biyerden sonra gereksiz triptir, tartışmadır, bitmek bilmeyen beklentilerdir felan götürmüyor yani. Bir insanın yalnız ve mutsuzsa büyük ihtimalle tercihi değildir. Bazı nedenlerden dolayı kendini insanlardan soyutlamıştır ya da çözemediği kendi içinde sorunları olabilir. Ben ise mesela insanların çoğuyla gerçek anlamda anlaşamam kafa olarak benlik değil ve hemen sıkılırım eğer mecbur aynı ortamdaysam uyum sağlayabilen biriyim ama tercihime kalmıssa yalnızlığı tercih ederim.

hayır her zaman tercih değildir. şayet ben istemem yalnız olmayı ama sadece yakınmıyorum bu konuda. böyle hisseden çok insan olduğu için genelde hep derler ki "zeki insanlar hep yalnızdır" :D hayır bence bu da doğru değil. bazen kimseyle yıldızın barışmaz, bazen de yalnız kalmak istememene rağmen aksi için çaba göstermek gelmez içinden.