Sen neden ağladın?

Göresele bire bir katılıyorum birde ağladıklarım arasına kabullenişlerimi de eklemek istiyorum olmayacaksa zorlamayacağım! Bi düşünsene başımıza neler geldi. Aniden, bi anda, hiç ummadığımız vakitte, en olmayacak zamanda, bazen en güzel günlerimiz/anlarımızda, belki en yüksek umudu taşırken, belki tam duvarlarını yıkıpta aşmaya başlamışken kendini, belki tam kendin için bişeyler yapmaya başlamışken. Belki en güvendiğimizin ihanetini uğradık, belki beklenmedik bi şekilde borç yükünün altında kaldık, belki en yanımızda görmek istediklerimizin sesini bile duyamadık, belki ölümü gördük, belki işimizden olduk, belki iftiraya uğradık. Insanın en zayıf iki anı; bi acılı anı, birde o acıyı öğrenirken ki şok anı. Belki ikisi aynı şey gibi gelebilir, ama şok geçici, acı kalıcı...

Kabullendim Allah’ım. Başıma gelen her şeyi kabullendim. Ne gelirse senden biliyorum. Bir karşılığı var, bir mükâfâtı var biliyorum. Bazı şeylerin mükâfâtını alıyorum, şükürler olsun. Kabullendim Allah’ım. Olmayacaksa zorlamayacağım, başıma geldiyse kabullenip başımın üstünde taşıyacağım acımı, derdimi. Kabullendim Allah’ım. Kaderimi kabullendim. Nefsimi kabullendim. Hırçınlığımı kabullendim. Bencilliğimi kabullendim. Hırsımı kabullendim. Gözyaşımı kabullendim. Umudumu, yenilgimi kabullendim. Ölümü de kabullendim Allah’ım. Değiştiremeyeceğim hiçbir şey için kendimi yiyip bitirmemeyi kabullendim. Olmayacaksa zorlamayacağım, sana bırakacağım. Kabullendiklerim bana şu sıralar acı versede ağlayışlarıma sebeb olsada biliyorum ki rabbim benimle ve o bunun olmasını istiyor o yüzden kabullendim.

Hepsini öyle açık yazmışsın ki dahası Yok.. inandığım yerden vurdu ya beni işte ona çok ağladım:(