Yaşadıkları mı bitirir insanı yoksa yaşayamadıkları mı?

Sanırım en çok insanı bitiren yaşadıkları çünkü insan hayatında her şey iyi olmuyor iyi gitmiyor öyle insanlar karşımıza çıkıyor ve içten olan her davranışın sonucunda yapılan her iyilik beklentisi zaman size dönüp dolaşıyor sıkıntı olarak üzüntü olarak azen insan kendi kendine düşünür ya Ben neden bu kadar iyiyim neden bu kadar iyilik yapıyorum diye işte insan onun cezasını çekiyor tabii yaşayamadıkları da olaya olabiliyor ama yaşayamadıkları bazı zaman o an yaşanan koşullardan ötürü olabilir ister istemez bazen şartlar yaşayamamayı gerektirebilir bundan ötürü de bu tip sorunlar da yaşanabiliyor ama daha çok insanın yaşadıkları bitiriyor ben bunu çok kere şahit oldum yaşadıklarım deneyim dediklerim tecrübelerim bana hep bunu gösterdi sen ne kadar iyiysen ne kadar vereceğini sen ne kadar beklentisiz ve sevgi dolu ve saygı dolu yaklaşıyorsan her daim insan ani iyilik yap denize at derler ama bazı zaman şunu da düşünüyorum bu kadar iyi olmak mı doğru vicdanını merhametle sağladığı sevgi dolu saygı dolu olmak mı bunlar da insana zarar veriyor diye düşünüyorum ama her koşulda insan her zaman insan olma erdemini ve vasfını kaybetmemesi gerektiğine de inanan bir kişi ama en çok sizin sorunuza dönersek yaşadıkları bitiriyor insanı paramparça ediyor bağırsana yapacağın her şeyi iyiliklerin kafana takılıyor her şey

Yaşadıkları bitirir çünkü pes etmek vardır.

Cam tavan sendromu deneyini bilmeyen yoktur.

Kısaca hatırlatırsak;

Boyutlarının kaç katı yükseğe zıplayan pireleri alıp cam faunusa koyarlar üstüne cam kapak

Zıplar dururlar cam tavana çarpar çarpar dururlar bu böyle onlar pes edene kadar devam eder bir gün o cam tavanı kapağı kaldırırlar ama artık

Yaşadıklarının fazlası olmayacağını düşünen pireler zıplamayı bırakır üstelik zıplasalar kurtulacakları halde.

Umut tükenmiştir.

Çoğumuz cam tavanlar altında yaşıyoruz oysa umudumuz olduğu halde.