Kalbin kırılmadan önce nasıl biriydin?

Mükemmel bir insandım, melek gibi bir insandım. Öyle iyiydim ki, fazla iyiydim. Bana zulmedenlerden değil de, sadece kendimden nefret ediyordum, çünkü öğretmemişlerdi bana kendimi sevmeyi ve bu yüzden en büyük haksızlığı kendime yaptım. Kendimi tanıdıkça aslında en çok sevilmesi gereken insanlardan birisi olduğumu gördüm. Mazide kalan o küçük kıza, hassas reşite, her şeye kanan yetişkine şimdi sevgiyle bakıyorum. Meğer ne kadar iyi bir insanmışım ben, fesatlık düşünmeyen, dünyanın kiri yüreğine değmemiş, besberrak bir insandım. Hatta beyaz renkle eşdeğer tutuyordu beni, saf olduğum için ama bu dünya iyilerin dünyası değil. Herkesin iftiraları, günahları benim omuzlarımda kaldı, hileyle çıktılar işin işinden ama ben inanıyorum öte taraf var, orada güçlü olan kazanmıyor. Şimdi gitsem o küçük kızın yanına en sımsıkısından sarılırdım, yeter artık kendine haksızlık yaptığın derdim. Bazı kişiler vardır, gerçekten kötüdür ama benim gibi olan bazı kişiler ise, yaşadığı travmalardan ötürü, zulümlerden ötürü, haksız yere yenilgilerinden ötürü kötü olmuştur, olmak zorunda kalmıştır. Ben bir melektim lakin beni de kirlettiler, kötü olmak zorunda bıraktılar, beni hırpaladıkları gibi kimseyi hırpalamadılar. Edebiyat öğretmenime göre beni seviyorlarmış, yere batsın onların sevgisi, hiçbirine hakkımı helal etmeyeceğim, benim kalbim defalarca kırıldı lakin bir an var ki o an benim kalbim paramparça oldu, defalarca kalbim paramparça oldu lakin bir an var ki o an kalp diye bir şey kalmadı ben de ve ben tüm masumiyetimi kaybettim, ben herkesi affeden bir insandım lakin herkes affedilmeye layık değildir, sen kimsin ki helal etmiyorsun diyenler olabilir lakin ben de nefis taşıyan bir insanım, af dilemedikleri halde affediyordum herkesi. Kırılsam da susuyordum, incitmiyordum hiçkimseyi, ifade edemiyordum ki kendimi, sadece yüreğime bir bıçak batıyordu, işte o zaman çok acıyordu kalbim. Öyle böyle acımıyordu hem de, kalbimi bir sızı, derin bir sızı yalayıp geçiyordu, insanların iğrenç, aşağılayıcı bakışlarına maruz kaldım, bakışlarıyla hırpaladılar beni, dilerim onlara öyle bakan olur, bana nasıl baktılarsa, nasıl ben de kalp ağrısı bıraktılarsa aynısını yaşasınlar, pişmanlık kırıntısı görseydim kendilerinde ben yine affederdim lakin hiç pişman olmadılar, benim de bir insan olduğumu, duygularımın olduğunu idrak edemediler. Bazıları bana karşı zafer kazandıklarını zannediversinler, ben onlarla muhattap olmayıp Allah'a havale ediyorum kendilerini ve hepsinin mayası bir olduğu için geçiniyorlar, hepsi kötü de oldukları için geçiniyorlar, dedikodudan besleniyorlar hasetçiler, kalplerinin ekmeğini yesinler. Önceden ben çok manipüle edilen bir insandım, annesinin dahi kandırdığı bir kızdım, artık annem de kandıramıyor beni, o düğümü kendim çözdüm, epeyce zor oldu yüzleşmek ama hâlâ birisini kırma hususunda ileri gitsem kenarlarda ağlarım, sadece görmezler bunu, beni affet diye sessiz köşemde ağlamışımdır, babam zaten der; "sen bir insanı kırsan, o kişiden daha çok ağlarsın" Sahiden de öyle, düşmanıma bile merhamet ettiğim oluyor, düşmanımla dahi empati yapıyorum, yaptığım olmuştur lakin benim kendimi ifade edemeyişimden ötürü utandırmaya çalışanları, sinsi sinsi bana çelme takanları, mercimek beyinleriyle beni manipüle edip bundan da keyif duyanları, fırsatını bulduğu an beni hırpalayanları asla ve kat'a affetmeyeceğim. Yavaş yavaş ben de kaybediyorum merhamet duygumu, bazılarına gram merhamet etmiyorum, gram acımıyorum, onlar benim içimde birçok şeyi öldürdüler, fazla iyi olmak da insanın kendi kul hakkına girmesiymiş bunu da öğrendim. Kırıldıkça sivri köşelerim oldu benim de. Beni kendimle kavga ettiren, çırpınışlarımı görmeyen, dengesizliğiyle beni çileden çıkaran yalancılara inanmayacak kadar güçlüyüm. Kırılmadan öğrenemiyor, dönüşemiyor insan. Beni de kendileri gibi merhametsiz, vurdumduymaz, yok sayan bir kişi yaptıkları için teşekkür ediyorum kendilerine. Ben hep kendime "bana öyle geliyor"derdim, herkesi inatla iyi sandım, kalbim kırılmadan evvel fazla iyimser bir insandım lakin artık tam düşünemem gerektiği gibi düşünüyorum, insanların şeytanlıklarını maskelerine rağmen görüyorum ve midemi bulandırıyorlar şeytan karakterliler. Her şeye inanan, her yalana inanan bir insandım lakin herkesin yalanını anında farkediyorum. Şimdi ise;sessiz, huzuru yalnızlıkta bulmuş , kendini kapatan bir insanım. Evvelden bana bir adım gelene on adım gelirdim, şimdi ise 1 adıma 1 adım, belki 1.5 adım da olabiliyor. Hayaller kuran, uçuk kaçık hayalleri olan tatlı bir hayalperesttim paramparça olmadan evvel, şimdi de hayal kuruyorum lakin eskisi gibi tadınmaz yenmez değil hayallerim. Biraz da çekingen bir insan oldum, bazı konularda kendimi geri çekiyorum, çünkü her ne kadar güçlenmiş olursam olayım yine aynı şeyleri yaşamaktan korkan o küçük kız karşıma çıkıyor, bugün öyle muhteşem bir insanla karşılaştım ki, iyinin de iyisiydi, ona tüm içtenliğimle güzel sözler söyleyecektim lakin vazgeçtim, halbuki önceden düşündüğümü söylerdim, şimdi ise güzel sözleri bile söyleyemiyorum, uzak duruyorum. Bir de şu var, ne kadar merhametli bir insan olursam olayım, bazı insanlara hiç merhamet etmiyorum, hiç acımıyorum, halbuki böyle birisi de değildim ben, herkese merhamet ederdim lakin şimdi öyle olmuyor, affedici ve merhametli olan yönümü tükettiler kötü kalpliler

Yani şuanla eskisi arasında çok zaman yok ama eskiden çok gülüyordum hayallerim ve hevesim vardı kalbimi en çok annem kırardı ama babamın sevgisi herşeyi unutturdu ama babam uzaklara gittiğinden beri ne kırıklarımı toplayan ne hevesim nede hayallerini gerçekleştirmek istediğim biri var her şey ölü gibi bazen unutuyorum öldüğünü acaba rüya mı diyorum bazen kendimden geçtiğim zamanlar oluyor çok sessizim artık hissizim sanki duymuyorum sağır oldum onu özlüyorum son kez sarılamadım zoruma gidiyor geceleri ağlarım sessizce bağırmak istiyorum onu da yapamıyorum her şey boğazıma bir yumruk gibi oturmuş nefes alamıyorum artık sadece ölümümü bekliyorum

Kalbim kırılmadan önce çok çocuksu biriymişim. Hayatın hep tozpembe olacağını zanneden, istediğini elde edemeyince sızlanan, hayatın tüm iplerinin elinde olduğunu zanneden bir gafilmişim aslında.
Kalbim kırılınca hem büyüdüm, hem olgunlaştım...