Her koşulda nasıl mutlu olabilirim?

Evet genelde sert mizaçlı olduğumu söylerler ama ben bunun farkınsa bile değilim ve bazen verdiğim cevaplar sert tonlamalı olsa bile aslında öyle bir niyette bulunarak söylemiyorum fakat karşımdaki her insana bu durumu anlatamayınca işin içinden çıkamıyorum ve kendi içime kapanıyorum sonra da kimseyi yanımda istemiyorum ama insanız hepimiz ve yalnızlık katlanılmaz bir şey

hiç bu açıdan bakmamıştım, kendime de hiç acımıyorum çünkü gerçekten birisinin hayatında önemli bir konumda olduğuma inanmıyorum mesela şey gibi siz her sizi seviyorum diyene inanır mısınız? sanki gözüm kör olmuş gibi narsist birisi değilim ama ben birisi beni sevdiğinde bile uzaklaşan birisiyim. Sorun ailede mi bende mi yoksa nerede bilemiyorum.

derine inersek kaybolurum bu yüzden teşekkürler...

herkes senin hakkında ne kadar iyi, dürüst bir insan diye düşünürken senin onların ne tür insanlar olduğunu anlayıp uzaklaşman takdir edilesi, ben de böuleyim fakat düşünüyorum hiç mi düzgün insan olmaz ki hayatta?