Kendinizi sevmeyi öğrendiniz mi?

Elbette, kendimi sevmeyi öğrendim 🪁 Yıllarca kendimden nefret ettim, kendimi bir pislik gibi, mikrop gibi hissettim, böyle hissederek yaşamak öyle zordu ki, için için ağladığım, kendimden nefret ettiğim o günü unutamam, beni kendimden nefret ettirenden daha çok nefret ettim sonrasında ve kendimi sevince, kendi kıymetimi bilince o kişiyi asla affetmedim ve bedelini de ödettim.

İnsan kendini sevdiği vakit yaşadığını anlıyor, kendisini haketmeyenlere layık görmüyor kendini.

Kimsenin insafına layık bırakmıyor kendini, kendi gözünden düşmemek oluyor kendini seven insanın gayesi. "Başkaları beni severse ben sevilesi kişiyim demiyor","başkalarının sevgisine bağlı değil benim sevilesi insan olmam" diyor, kendisini sağlıklı bir şekilde, başkalarının onayına bağlı kılmadan seviyor.

Üstelik sakat bir durum, başkalarının duygu durumuna bırakmak kendini. Birilerinin değer vermesiyle değerli olduğunu düşünmek yine birilerinin değer vermemesiyle değersiz olduğunu düşünmek oldukça sakat bir durum, böyle düşünen birisi mutlu olamaz, çünkü başkalarının duygularına bağlı kılmıştır kendini, insanların duyguları düşünceleri değişebilir ayrıca, onun için hiç kimse, başkasının/başkalarının tutsağı olmamalı, kendilik değerini kendinden almalı, herkes en çok kendini sevmeli.

Yıllarca kendini sevmemiş, kendisiyle olumsuz konuşmuş bir insan olarak, çok badire atlattım, kendini sevmeyeni kimse sevmiyor, bunu en iyi bilenlerdenim. Kendisini sevmeyen kişiyi başkaları itiyor, nefret dolu bakıyor o kişiye, düşmanca bakıyor ve kendisini sevmeyen insan da o bakışlar altında paramparça oluyor, tıpkı benim olduğum gibi. Kendimi sevmeyi öğrendiğim vakit bana o bakışı atanı paramparça ettim, zira bilerek, planlayarak bana kötülük yapanları affetmem, acımam onlara. Sesimi çıkarınca yine beni eskiye döndürmek istediler, kendisini sevmeyen, kendisiyle kavga eden o kızı görmek istediler karşılarında, göremeyince de barışmak istediler lakin o kapı sonuna dek kapalı hepsine, bazılarını hayat boyu affetmeyeceğim. Ben kimsenin o iğrenç bakışlarıyla küçülecek değilim, o nefret dolu bakışı atan kişi fesatın tekidir, asıl mikrop odur, o bakışa maruz kalan değil, zira o bakışı kendinden güçlüye atamaz, asıl iğrenilmesi gereken kendinden güçlüye yalakalık, köpeklik yapıp, kendinden güçsüze nefret dolu bakandır. Kendisini seven, kendisini kayıran, had bildiren kişiye kimse o bakışı atamaz, cüret edemez. Kendimi sevdiğim vakit kimse bana öyle bakamadı, yiyorsa baksın, bende öyle bakarım, kimsenin benim huzurumu kaçırmaya hakkı yok, insan olan zaten öyle bakmaz, insanın kalbi gibidir bakışları, demek ki kalbi irin ve kazuret ki, bakışları öyle, kalbi kötü olanın da kendisiyle mutlu bir ilişkisi yoktur. Çok aşağılık kişiler tanıdım. Yalanla, hileyle işin işinden sıyrılanları tanıdım, öyle mikrop ve aşağılık kişiler gördüm ki, iftira atan, sinsi, ikiyüzlü, laf taşıyan, yalaka, dedikoducu. Onlar dahi kendinden iğrenmiyorsa, onlar dahi kendilerine arka çıkıyorsa, utanmıyorsa ben neden kendimi ite köpeğe yem edeyim dedim kendime ve en çok kendimi sevdim

Kendimi sevme işini bende insanlara bırakmıyorum, çünkü insanoğlu nankördür, çıkarcıdır, değişkendir, kimsenin değişen duygularına heba edemem kendimi. Kendimi tanıdıkça şunu da anladım ki; meğer en çok sevilmesi gereken insanlardanmışım, her şeyden evvel masumum, dilim ve kalbim aynı, aslında çoğu kişiden güçlüyüm, hatasıyla sevabıyla seviyorum bu kızı 🎈🪁

Hala öğrenemedim yaşım 22 en zirvede de eğlendim en dibi de gördim kendimi iki yerde de sevmedim çoğu sporu da denedim müzik yapmayı da akademik kariyeri de her şeyin en iyisi için çabaladıgım ve en iyisi olmadıgım için sevemedim insanlara sevdiremedim velki de derdim insanlarlaydı

Kendime karşı hiç negatif duygular beslemedim, hep kendimle barışık bir insan oldum. Kendini sevmeyen insanların iç savaşları dış dünyalarına da mutlaka yansıyor. Bu tarz insanlarla iletişim kurmak bağ kurmak pek sağlıklı olmuyor