Dindar bir ailede yetişen psikopat biri nasıl bir yetişkin olur sizce?

Her turlu değişir abla neler neler gördük sadece yapman gereken estağfurullah zikrini çek diline alıştır sürekli çek bak neler oluyor... sadece bir dene göreceksin neler değişecek

Allahin rahmeti daha büyük ona yönel geçer bu sıkıntılar

İnsan her şey oluyor ben hem ateist hem müslüman gibi oldum bazen dünya şaşırtıyor insanı.

Değilim ama bu devir aadamı psikopat eder durumda. Bazen sinirleniyorum.

15-22 ben çok sevilen biriydim kızlar tarafından kız kankamın yüzünden ve sevdiğim kız yüzünden 1-2 erkekle ciddi şeyler yaşadım dersane dönemlerimde kavga sinir yaşadım, bunun son dönemi 22 yaşımdı sonra bitti kimseyle bir şey yaşamadım, bazen evde annem ve saçma sapan yorum atanlar sinir ediyor. Erkekler beni çok kıskanıyordu 15-16-17 çağlarımda küfür ve tehdit edenler oluyordu. Yolumu keserlerdi, bide lise döneminde kız arkadaşımı başka erkekler seviyordu onun yüzünden kavgalar çıkıyordu, o zaman kavgaya karışmazdım ama beni üzüp sinir ettiği oluyordu bu olaylar.

Tehditlere aldırış etmedim çok, zaten öyle çok kaba kuvvet gösterebilecek erkek yoktu, bana bir iki defa güç gösterisi yapanlarda hafif dokundular, çok ileri gidemediler, zaten bazılarını hiç tanımıyordum, bir kız tanıyorsun bir bakıyorsun yanında 3-5 kişi daha tanıyorsun, okul döneminde böyleydi, hayat böyle, aldığım ders oldu aslında ama onlarda aldı mı bilmem, daha büyük güç gören erkek kaçıyor, onların derside bu oldu galiba, bazen yalnız dönemler geçirdim, ben yakışıklı ve sevilen biri idim sevenler çok oldu beni, bazı kızlar beni peşimde internette bile koşuyordu yakışıklıyım diye, hep kötülük değil sevgi ve iyilikte çok yaşadım insanlardan, erkekler ve kadınlar tarafından, 22 yaşında beni üzen zillilerin birine sadece seni rezil edecem dedim, artık bundan sonra böyle bilesin dediğim olay bu oldu, kıssasa kıssas yapmak istedim, bana kötü davrandı, ama yapamadım, oturdum bazen üzenleride kendi haline ve diğer insanlara bıraktım, yanımda hakaret edip s*lak diyen sevdiğim insan facebooktan sonra konuştuk, sen benden bile zekisin dedi, çok mutlu oldum. Yani intikamım vardı ondan, onu bile bıraktım öyle deyince. Anneme zaten eskileri anlatsam yaşadıklarımı ya bırak şunları yenilere bak diyor. Ya özlüyorum anne diyesim geliyor.

Hem yenilerde zor. Ama kafa dengi insan önemli, ya da kafa dengi insanlar bulmak, bundan sonra böyle yapacağım dediğim bu oldu en çok, ama o bile olmuyor. Bir bakıyorum herkes kendi hayallerinin ve zevklerinin peşinde. Seni umursayan yok. Beni annemde çok üzdü, sigara içip evden kaçıp kızları eve attığım için feci dayaklar yedim ergenlik yıllarımda, anneden yana hem şanslı hem şanssızım, çok iyi insan ama bir o kadar kötüydü, özgüvenimi etkiliyordu, babam ise tam tersi, otur beraber sigara bile iç, gül eğlen. Yani aslına sıkıntısız hayat yok, hepsini yaşadık. 22 yaşlarında bile okul dönemi vardı beni çok derslerde sıkıyordu, hep aynı eve gel ertesi gün derse git, otur çalış, stres sıkıntı. Bazen bana yine diklenen oluyor yine hafide olsa, ama sonra diklenen gelip nasılsın diyor, spor salonunda da böyle erkekler tanıdım. Genelde şimdi hep annemleyim babam kanserden öldü, annemi yalnız bırakmıyorum, bırakamıyorum.

Eyvallah saol. O zaman sevdik. Ben daha çok acılara katlandım. Artık şimdi takmıyorum.