Insanlar neden duygularıyla temaslarını keserler?

hayatı mantık üzerine kurmaktır. aslında sadece mantıktan oluşmuş bir insanın varlığı hiç de anlamlı değil, çünkü yalnızca duygularımız sayesinde zevk alabiliriz yaşamaktan. özünde istemediğimiz bir şeyi sırf mantığımız onaylıyor diye gerçekleştirdiğimizde içimizde daima bir ukte kalır. bazen duygularımız bizi yanıltabilir, hata bile olsa daha az pişmanlık duyarız bundan. Dünya üzerindeki varlığımızı anlamlı kılan yegane şeylerden biridir duygularımız. peki ya mantıklı olmak? çoğu zaman mutsuzluk, kimi zaman zorunluluk, zaman zaman kaçınılmazlık...

"attila ilhan ölmüş" dendiğinde yaşlıydı zaten şeklinde tepki vermek gibi

ot değildik değil mi; bizi olgunlaştıranların, biraz güneş, biraz gübre ve su olmadığını biliyoduk.
böyle acılarla ya da aynı ölçüde sevinçlerle piştik hayatta. vazgeçmek değil de, kabullenmek oldu insanı duygusuzlaştıranlar.

şimdi bırak sevinmeyi, üzülemiyosun bile bazı şeyler için. heyecanın yitik, şaşkınlığın o haybeden " a aa" sı için bile enerjiyi bulamıyosun kendinde.

olur, diyosun, her şey olur; her şey olacağına varırcılıkta ilk yüze giriyosun falan stratosfer çapında.

Canımin sürekli yanmasına dayanamadığım zaman bunu yapmaya çalışıyorum çalıştıkça daha da dahada içime işliyor bu acı.. bir süre sonra acıya karşı bağışıklık kazanıyorum sonra tamamen bir hissizlik oluşuyor ve bu saatten sonra hiç eski bene dönemiyorum.. bu iyi mi kötü mü inan bilmiyorum.. öyle korkuyorum ki benliğimden çıkmış olmaktan.. o saf iyi niyetimin Yok oluşundan beni bu hâle getirenler utansın...😔