Bu zamana kadar en çok sustuklarınızdan mı yoksa konuştuklarınızdan mı pişman oldunuz?

Eyvallah :)) Evdekiler şimdi kaynana gibisin diyolar ama 😄😄 Çünkü artık hiçbir şeyi içime atmıyorum.. Söyleniyorum..

İçime atıp söylemezsem hiç olmadık yerde patlıyorum ve maalesef fazla kırıcı oluyor..

O yüzden kimle samimiyet kurarsam ona ilk söylediğim şey, hatalarımı görürsen söyle, içine atma ki birden şok geçirmeyim..

Bunu herkese tavsiye ederim.. Ufak şeyler de olsa kimse içine atmasın, rahatsızlığını üslubuyla dile getirsin..

Sizin kalbinizi düşünmeden, sizin kalbinizi kıranların siz neden kalbini düşünesiniz ki? Arkanızdan enayi dediklerini duysanız onların kalbini umursar mısınız?

Haddinden fazla terbiyesizliğe sabretmek doğru değil.. Had bildirmek lazım.. Hem bu insana üslubu da öğretiyor..

Çünkü hem kırmak istemiyorsunuz hem de rahatsızlığı dile getirmek istiyorsunuz.. Bu insana üslubu öğretir.. Bunu çoğumuz bilmediğimiz için hep içimize atıyoruz. Oysa üslubuyla her şey söylenebilir, yapılabilir..

Buna hüsn-ü misal;
Bir gün Hz Hasan ile Hüseyin, çocukken mescidin yanında yanlış abdest alan bir amcayı görüyorlar.. Ama nasıl söyleyeceklerini bilemiyorlar..

Amcanın yanına gidip, "Amca bakar mısın hangimiz abdesti doğru alıyoruz söyler misin?" diyorlar..

Sonra ikisi de birebir aynı şekilde abdest alınca adamcağız yanlışın kendinde olduğunu anlıyor.. "Siz boşuna Peygamber torunu değilsiniz, Allah sizden ebeden razı olsun beni kırmadan yanlışımı öğrettiniz." diyerek saçlarından öpmüş..

Üslup kimliktir..

Ben de henüz becerebilmis değilim ama gayem kırmadan yine de rahatsızlığı dile getirmek..

Evet söylenmek hoş değil ama söylemezsem içime atıyorum ki daha kötü oluyor. Ailemde bunu biliyor.

Ben en azından içi dışı bir olarak biliniyorum :)
Çok köyden de kovulabilirim orası ayrı 😄

Hepimizin var :) Allah yardımcınız olsun

Peki sizin için cevap nedir. Rica ederim.

Ben de bu eşitliğin diğer tarafındayım konuşup, kırdığım için pişmanım. İyi günler dilerim.