Hayatınızda kıymetinizi bilen var mı , yoksa siz ölünce mi kıymete bineceğinizi düşünüyorsunuz?

Ben hayata nasıl bakıyorsam hayatta bana bir yolunu bulup öyle bakıyor. Hayatı o kadarda ciddiye almamak lazım. Çok ciddi insanlarız, büyük büyük egolarımız var. Bunun bana ne faydası var, getirisi ne oldu bugüne kadar ben ona bakıyorum. Ego olsun elbette ama seni yerden yere çalmayacak, duvardan duvara vurmayacak kadar olsun. Acayip bir ben merkezciliğe sahibiz nedense. Hepimiz istiyoruz ki özel günlerimiz unutulmasın, birileri bize bir şeyler alsın, bizi pohpohlasın, her şeyin en güzelini hak ettiğimize inancımızdan dolayı olsa gerek ya da gün be gün yaklaşan ölüm korkusundan dolayı bu kadar aceleciyiz her konuda. Hemen yiyim bitsin, 10 dk bir duş alayım hemen, 2 dk traş olayım, 5 dk namazımı kılayım, 2 dk bi arkadaşı görüp geleyim, her şeyimiz böyle. Nedendir bilinmez acayip bir aceleciliğimiz var. Neden acele ediyoruz. Neye, kime, nereye yetişeceğiz? Sindirerek yaşamak lazım bu hayatı. Yemeğinde tadını çıkararak yemek, duşun o rahatlatıcı etkisini, suyun nasıl kötü enerjileri üzerinizden alıp götürdüğünün farkında olarak, traş olurken kendinize bakarak yüzünüzdeki çizgilerinizi görüp, farkındalığınızın her geçen gün arttığının bilincinde olarak, Allah'la randevunuz olduğunu bilerek gitmek o ibadete ve dertleşmek dinleyenin en yücesiyle, arkadaş ziyaretinde o kahvenin her yudumundan, onun cümlelerinin her birinden keyif alıp karşılıklı gerçekten dinlemek ve anlamak bunun tadına varmak. Yani harala gürele yaşamak değil. Sindire sindire tüm iliklerinizde hissederek yaşamak. Dostlara, sevdiklerimize, ailemize zaman ayırarak yaşamak, güzel anılar biriktirmemiz gerektiğinin bilincinde olarak yaşamak. Çünkü yaşlanınca bize kalan tek şey iyi veye kötü anılarımız olacak. Neden güzelini tercih etmeyiz o da bilinmez. Ölüm sırası geldiğinde ben bu hayatı yaşamadım diye iki damla gözyaşı akıtarak gitmekte var bu hayattan, yaşadım ben ya tüm sevdiklerime, kıymet verdiğim herkese teşekkür ederim deyip iki damla şükran gözyaşı dökerekte gitmek var bu hayattan. Seçim sizin ya şimdi kalkın sevdiklerinize sarılın, onlara iyi ki yaşamımdasın deyin ve hayatınızı güzelleştirmenin ilk adımlarını atın ya da iki elinizi başınızın arasına alıp ben ben ben demeye devam edin. Önemli olan ben değildir, karşımdakidir. O mutluysa ben zaten mutlu olurum, o üzgünse zaten bi şekilde yine benden çıkar. Kendinizinde bir mucize olduğunu unutmadan, karşınızdaki insanlarında birer mucize olduklarının bilincinde yaşamak. Mutlu kalın.