Biraz garibim sanırım?

her zaman gülen bir insandım hatta sırıtmaktan yanaklarım ağrır ama insanlar yanımdan gittiği anda suratım istemsiz ciddileşir ve geceleri yanlızken genelde ağlar ya da garip ruh haline girerim. Bazen insan içinde taşma noktasına gelip atak geçiririm. Okulda 5-6 kere krize girdim sanırım. O an ne yaptığımı açıkçası tam hatırlamıyorum kendime geldiğimde başımda bissürü hoca olmuş oluyor. Parmaklarım kitlenmiş uyuşmuş oluyor. Ağlarken de hep bi noktaya bakıp kitlendiğimi fark ediyorum. Nefes alamıyorum. Bunlar hep olan şeylerdi ama şu zamanlarda kendi kendime yanlızken de gülmeye başladım. Bi cenaze haberine bile istemsiz gülerim ya da boşluğa bakarken gülerim. Ağlamaya başlicakken kahkaha atmaya başlarım. Aslında alattıklarımın hiçbirinde soru yoktu. Sadece anlatmak istedim sanırım. Hayır diyemeyen insanlardanım. Travmalarımı anlatamayan ya da isteklerimi çok belirtmeyen bir insanım. Belki de bu yüzden taşıp krizlere giriyorum. Ama artık hiçbir şey umrumda değil gibi olmaya başladı sanki. Öyle işte:)