Ailesinden uzakta çalışan ve bekar evinde tek başına yaşayan 23 yaşındaki bir kız için hayat nasıl olur?

aslında yalnızlıktan nefret ediyor ama mücadele olayı zamanını gerçekten alıyor.

ama o kada değişti ki artık telefonda iyi/kötü, komik/acı bişeler anlatınca normal insan gibi bi yorum yapacağına, "ben ne yapabilirim? bunu bana neden anlatıyorsun ki?" demeye başladı. Sanki iş arkadaşıyım da ona mesuliyeti haricinde bir iş vermişim gibi davranıyor.

çözemedim..

zaten kilometre olarak uzak da, kendisi asa yalnız kalmayı istemiyor. Yanaında olsam göbek atar misafirim var evde ses var yaşasın diye..Ne televizyon ne interneti var. aynı anda çalışıp aynı anda kurslara vs. gdip türkienin en iyi üniversitesinde(mühendislik alanında) yüksek lisans kazandı ve okuyacak.

Sıkıntıdan patladı ama sıkıntıdan patlayan kimse yakınlarına sevdiklerine ulaşmak dertleşmek ister değil mi? Onda böyle birşey yok..

Gönlünü başkasına da kaptırmadı onu da söylim.

uzun bir süre ben de çok anlayışla yaklaştım olur öyle falan diyordum. fakat öyle bir duruma geldi ki 15 günde 8-9 dakikayı geçmiyor görüşmemiz. Ve bu durum son 2-3 aydır böyle. Sabır da biyerden sonra tükeniyor malesef.. Bir de insan kendisini kötü hissediyor. O kadar sev ilgilen vs.vs.. Ama karşındaki suskun falan. çok da yüklenmemeye çalışıyorum elbette, sonuçta birgün ben de ondan daha kötü bi hale kalıp moralsizleşebilirim.

ben de bilemedim işte :/

kendisi devlette inşaat mühendisi, sürekli ciddi ve erkek egemenliğinde bir ortamda çalışmak kızların doğasına çok mu aykırı? Belki de iş ortamından dolayıdır..