Tek istediğim konuşmaktan zevk aldığım birilerinin olması. Neden bu kadar imkansız?

O kadar yoruldum ki. Ben içtenlikle yazdıkça karşımdakiler görüldü attı, umursamaz davrandı. Ben artık nasıl o özenli mesajları yazacak enerjiyi kendimde bulacağım? İnsanlara olan öfkem arttı.

Hata bende. Herkes gerçekten çıkarcı yaklaşıyor ve tabii ki hepimiz fiziğini, tipini, tavırlarını, konuşmasını beğendiğimiz kişilerle konuşmayı isteriz. Böyle olunca ona yazan ve tanımadığı 100 erkekten biri olarak ben ne denli şaşalı ve/veya içten şeyler yazsam da özel bir değerim olmayacak x kız için.

Birilerinin beni keşfetmesini beklemeliyim çünkü kimseye beni keşfetsene diye yaklaşamazsın. Yaklaşsan da bi' anlamı olmuyor istemediği sürece

Sude. Bahsettiğine benzer düşüncede biriyle sevgililik noktasına gelen bi' flörtlüğüm olmuştu. Yani elbet sen onun gibi olmayabilirsin ve kriterlerin de farklılık gösteriyor olabilir. İlişkimde bir yerden sonra iletişimde sürekli suçlu olan taraf ben olmuştum. İlk günlerdeki bana gösterdiği saygı ve teslimiyet, o bağlılık hissi zamanla yok olmuştu. Artık mesajlarına geç baktığım, o kötü hissederken yanında olmadığım için eleştiriliyor ve kötüleniyordum. Bana sorarsan para kazanmak, sınıfta kalmamak, işten atılmamak benzeri zorunluluklar sebebiyleydi bunlar ve karşımdakini tamamıyla yalnız bırakmıyordum. Onunla saatlerce zaman geçirdiğim oluyordu. Ne var ki herkes kendi tarafından bakar ya hani olaylara. Karşımdaki için de ben ilgisiz, umursamazdım. Birilerince benim de kötü ve yalnız hissedebileceğim, stresimin ve kaygımın olabileceği göz ardı edilip yalnızca kendisinin bu özelliklerine odaklanarak eleştirilmek, bi' ilişkide karşı tarafa karşın istemsizce mesafe edinmeme neden oluyor. Doğrusu bu ve benzeri ilişkilerden sonra daha da yalnızlaştım ve değersiz hissettim. Aslında bir yerden sonra suçu kendimde de buldum. Gerçekten, şöyle şöyle zamanlarda keşke böyle böyle yapmasaydım dedim. Pişman oldum ve daha kötü hissettim. Ne var ki bir şeylerin değişmesi için geç kalınmış gibiydi. Karşımdaki beni silip atmıştı. Gerçekten ne düşündüğüm, ne yaptığım, pişmanlığım ya da üzgünlüğüm umurumda değildi. Ondan soğudum ama bi' yandan onu özledim de. Sonunda nefret ettim ve işte her şey genel anlamda daha da kötü olmuş oldu.

Anlaman az da olsa sevindirdi. Ben de sana hak veriyorum. Neyse. Tutmiyim daha fazla. Sağol