Sosyal hayatım yok ve kendimi hayattan soyutlamak zorunda kaldım psikolog düzeltir mi?

sorun da bu benim bir yere gitmemde zorlanmam içimden gelmiyor gelse bile harekete geçemiyorum

Bu hayatı ben mi seçtim bu aile de doğmayı bu fakirliği bu imkansızlığı öyle bir hayata düştüm ki sosyallik diye bir şey yok ölünün tekrar dünyaya gelmesi gibi bir şey benim sosyal olmam yol bilmem iz bilmem bir şey bilmem hayatta arkadaşım yok kendimi sevmem hayattan bekletim yok 11 yıldır dışarı bile çıkmıyorum bir türlü gidemiyorum yapacak işim yok

daha önce gittim geçen sene cafede otur bir şey yapma dedi onu bile yapamadım bilmiyorum hiç bir şey hayatta

bakacaz artık bir gideyim de görüşmeye ne diyecek gerçekden zorlanıyorum içimden gelmiyor zaten arkadaşım yok daha önce gittiğim dedi hiç bir şey yapmadan otur diye ama aklım fikrim hep evde bilgisayar başında olmakda okumayınca çalışmayınca böyle.. mahallemizde cafe yok başka yere gitmek lazım.. bir de zaten 11 sene olmuş böyle yaşayalı mesela bana hep araba almak araba sürmek ehliyet almak kız arkadaş yapmak yurt dışı görmek Atatürkün dünyaya geri gelmesi bir şey geliyor