Günah olmasa intihar edeceğim, dayanamıyorum artık?

Kenks 19 yaşındayım. Ben intiharı bir anlık sinirle denerken yakalanmış biriyim. Bir akrabam tutmasaydı atlardım yüksek ihtimalle :d

OKB, depresyonun her türlüsü, maladaptive daydreaming vs. ne ararsan yaşadım bazılarını yaşıyorumda. Dini inancım yok. Bak hala bir baltaya sap olamadım. Hiçbir şeye ilgim yok. Üni okuyorum fakat öylesine, aile evindeyim kafamı ütülüyorlar her gün. Bir işe girip çalışmak istiyorum fakat sevmediğim bir işte çalışamama gibi bir psikolojik tabum var. Çalışamayınca para da olmuyor, ailem ile en az muhabbete sahibim ve hep öyle kalmasını istiyorum. İnsanlar sevemiyorum, bu da psikolojik bir sorunum. Sanırım aleksitimi.

Bugün duşta oturup müzik eşliğinde boş boş düşündüm. Her gün yeni bir umutla kalkıyorum fakat günüm diğer günlerin aynısı olarak geçiyor ve son buluyor.

Her gün işte, spora gideceğim, bir iş bulacağım, kendi evime çıkacağım, kimseye hesap vermeyeceğim o günü istiyorum lakin tutmuyor bazı şeyler ve o günüm boş geçiyor. Fakat en azından o günümde 1 saatimi bu düşüncelere harcıyorum. Bu bir denemedir ve gün sonu da bir başarısızlıktır. Lakin başarısızlık kötü bir şey değildir tecrübedir. Kaybetmek kabul edilebilirdir lakin hiç denememek asla kabul edilebilir değildir.

Ben çok fotoğraf çekmem fakat eski fotoğraflarıma bakıp, ne mutluymuşum dediğim çok günüm var. Beni inancım ayakta tutamaz senin gibi, kafama sıkmıyorsam veya çekmecemdeki bıçağı kendime saplamıyorsam nedeni belli, hayatın kurallarını biliyorum.

Sen üzülüyorsun diye kimse sana yardım etmeyecek anla şunu artık.

Sen ağlıyorsun diye birisi sana al Amerikada sıfırdan bir hayat şu kadar paran var demeyecek. Sen tanrıdan yardım dileyebilirsin lakin tanrı (senin Allah) çabalamayanı sevmez, boş oturanı sevmez, bir şeyler için uğraştığını sanıp sadece mental olarak kendisini yorup bir köşede "bunlar neden böyle ben çok uğraştım aslında" diyeni sevmez, çünkü hepsi birer bahanedir.

Hayatta hep teksin, beni ayakta tutan şeyi sana söyleyeyim net olarak. Ben düştüğümde beni kimsenin kaldırmayacağını biliyorum. Tanrı inancım var lakin onun umrunda olmadığımı biliyorum. Ailem var ama hepsinin bir sınırı olduğunu biliyorum. Bu hayatta tek başınasın, tek başınayız.

Ağlaman hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Buralara yazdığında kimse sana yardım etmeyecek. Eklesene beni diyen kimseye güvenmemelisin, hepsi ya abaza ya kan emicidir.

Güçlü insanlar kolay zamanlar yaratır.

Zayıf insanlar zor zamanlar yaratır.

Önce mentaliteni güçlendir. Sonra dertlerini düşünmeden birkaç günü kendine ayır, dışarı çık, doğayla iç içe ol. Boş boş dolan, varsa para harca. Sonra evine dön ve hayatındaki dertlerini ve çözüm önerilerini kendince "asla keyfine göre olmadan, zorluğunu kabul ederek" bu önerileri hayata geçir.

Konuşmak istersen çok fazla girmiyorum ama buralardayım. Kimseye güvenme diyene de güvenmemelisin ama tabii seçim senin, bununla seni biraz manipüle ettiğimin farkındayım fakat konuştuğunda da farklı şeyler söylemeyeceğim.

Pes edersen elenirsin, Oyunun kuralı budur.

bende öyle