Bir Kabadayı ile evlenmek ister miydiniz?

Kız döverim seni, cadı. Goodfellas'ın başındaki Ray Liotta dış sesi gibisin. Hitch'in Suspicion'undaki Joan Fontaine gibisin.

Davulun sesi uzaktan hoş gelir. Mesela korku filmlerini keyifle izleyen bir sinema sever, acaba "orada" olsa aynı keyfi/heyecanı duyabilir mi? Korku filmlerini neden bu denli severiz sorusunu kendime sorduğum günlerde aklıma takılırdı.

"John Milton'un Kayıp Cennet'inde kabız bir memur gibi konuşan tanrı'yla sohbet etmektense, Dickens'ın Fagin'iyle ya da Emily Brontë'nin Heathcliff'iyle kadeh tokuşturmayı tercih ederiz. Serserileri herkes sever."

Cevabı, Terry Eagleton vermişti "Kötülük Üzerine Bir Deneme" kitabında. Üstteki alıntı da bire bir oradan. Özetle diyordu ki; Kötü adamlar ve anti-kahramanlar, bize rahat koltuklarımızda ve uzaksak merceklerden salındıkları sürece çekicidir. (Korku filmleri gibi). "Uzaklarda" bir yerlerde hissedilen varlıkları, çekicidir. İş ki yakına gelmesinler. İlişmesinler. Cazibe, eziyete dönüşür.

Kız. Yakınına mı alacaksın o adamları diyeceğim ama zaten yakınındaymışsın. Kusura bakma ama en kibar ifadeyle, devlet için kurşun atan/yiyen birer kımıl zararlıları ve kan emicilerdir.
Nerde o eski racon bilen İstanbul kabadayıları! (- Gördün mü, hayırdır :)

İnsanoğlu, ilk günahtan beri tehlikenin ve "gizemin" peşine uçurtma gibi takılmış gidiyor işte. Neylersin.

Hakkında hayırlısı olsun can kız. Şayet öyle bir niyetin varsa, üzdün beni azıcık.

Kimsenin kimseye hakaret etmeye hakkı yok ama biri bir şey söylese ne diyeceksin? Alaaddin amca sana ks'de sana şunları bunları falan dediler mi diyeceksin:))