Hayattan neden zevk alamıyoruz?

Gerçekleştirmek istediğin hedeflerinde mi yok?

Bizler sadece fiziksel varlıklar değiliz, ruhani yönümüz de var. Bu tarafımız, sevgiye hassasiyet duyar. Tabii ki sevilmiyorsun demiyorum; anne sevgisi başka, babanın ki başka veya arkadaşın bambaşka dahası sevgili ya da ilâhi sevgi...
Bunların içinden hangileri boş kaldığını düşünmek ihtimaller dahilinde olabilir temel olarak

Boş seçenekleri sen biliyorsun ve bu seçeneklerin için de bir de "ben sevgisi" var, en önemlisi. Biliyor musun insan yoldaki kediye bile şefkat gösterip kendini bundan mahrum eder, yani ben de bunun arayışındayım. Kendinle başla mesela. Kendini seviyor musun (beğenmek değil), kendine değerli hissettiriyor musun, arada kendinle baş başa sohbet edebiliyor musun
Böyle düşün ve cevapları burada değil BENLİĞİNDE ara

Biz insan olarak, sevgi üzerine yaratıldık. (Burada inanç konusuna girmiyorum, sadece gerçekliğimizin temelinden başlamak gerektiğine inanıyorum.) Sevgi üzerine var edildiysek, var edenin bizi nasıl sonsuzlukta sevdiğini bilmeli hatta duyumsamalıyız. Düşün, fiziksel olarak her an, yeniden yaratım halindeyiz, yani her an yok olabilecekken biz yeniden var ediliyoruz her nefesimizle. Bu sevgiyi tahayyül edemiyorum bile... İnsanlar çift yaratılır derler, bazıları bunu yanlış yorumlar. İnsan artı eksi kutbu gibi, eril ve dışil yaratılmış, yani çift olarak. Tek olarak kendimize yetemeyiz, bütünleşeceğimiz diğer yarının sevgisini arar ruhumuz.
Buraya gelinceye kadar önce benliğimizden başlamamız gerektiğine inanıyorum. Varlığını böyle boşlukta bırakarak kendine yaptığın haksızlığı özümseyemezsin