Başlarda iyi hissettiren ve sonradan neden böyle diye sorgulatan tuhaf bir durum , neden biz insanlar Sosyal bir varlık olmak zorundaydık ki sanki? İnsanlardan Nefret edip Tiksinmeme rağmen Neden hala içimde sosyalleşme isteği var? Neden kendi kendime Yetemiyorum? Ve en önemlisi Bir gün Kendimle Çelişecek olmamdan korkuyorum , Şimdi böyle düşünüyorum ama bir gün bu gerçekliğe ayak uydurup gideceğimden korkuyorum
Ben hep hayatımda az da olsa asosyaldim ve bu durum beni hiç rahatsız etmezdi Hep iki ve ya en fazla üç kişilik arkadaşlıklardan yana oldum , kendimi bildim bileli Kalabalıktan hep rahatsız olurum , son 2 yıldır Yalnızım Görüştüğüm Arkadaşlarımın hepsiyle ilişkimi kestim Ve evet yalnızdım İlk başlarda sıkıcıydı ama sonradan kendimle vakit geçirmenin çok zevkli olduğunun farkına vardım ama ne yazık ki kısa sürdü Son bir yıldır Yanlız hissediyorum Yanlızken yaptığım şeylerden de sıkıldım belkide olay yanlız olmakta değil yapacak bir şeyim kalmamıştır diyorum bazen çünkü yapacaklarım çok fazla kısıtlı
Bende öyle bi tane kişi olur hayatımda tek olur çok kalabalık ortam sevmem ama okul olunca mecbur oluyor. Haklısın bu konuda yapacak bişey kalmamıştır çünkü başımda mutluysan sonradan mutsuz olman değişik oluyor biraz etkinlik ara kendine 😅
Seni anlayabiliyorum bu siteyi neden kullandığını da bilmiyorsun belki az da olsa yalnızlığımı gideririm umuduyla giriyorsun ama bir bakıyorsun burada bile yalnızsın
Aslında insanlar depresif ve dengesiz bir yaşam içersinde yaşıyor. Duygu kontrolü net değil. Değişkenliğe sahip iniş ve çıkışları oluyor. Bu elbette bir çok psikolojik etki ile gerçekleşiyor. Mantıkta hayvan iki kısımdır biri hayvan bir diğeri konuşan hayvan. Yani insanlar iletişime dayalı bir hayat sürmek zorunda… ve bu sosyalleşme ile gerçekleşiyor. Haliyle herkesin bir tatmin olma beklentisi var yani her şey karşılıklı seversin sevgi beklersin. Bulamazsın yıkılırsın.
Ve bu yıkılma farklı şekilde bizi uzaklaştırır vs diye konu uzar gider son olarak
ASR süresine bakmanızı öneririm. Bir nevi çevirisi insanlar hüsrana uğramak üzere yaratılmıştır ancak İman eden ve Salih amel işleyenler huzuru bulabilir gibi ezbere anlatılmak istenileni yazdım daha doğru çeviriyi araştırın. Demek istediğim yanlış hayat kavramı kendi adıma…. İnanmayan insan için bir düşüncem yok.
Tabi bakarım ama bir şey daha söylemek istiyorum yalnızca biz İnsanlar değil Hayvanlarda yalnızlık çekebilir , Depresyona girer Bunu beslemiş olduğum Muhabbet kuşumdan biliyorum , bir diğeri ise evet bizler Düşünebilen varlıklarız Sorgulama yetimiz var ve bu konuları Derinlemesine düşününce Acı veriyor Doğası gereği Sosyalleşmek istiyorsun Ama bir şeylerin farkında olduğun için her defasında reddediyorsun Doğana karşı geliyorsun ve bu da çok değişik bir psikolojiye sokuyor insanı
Evet papağan ve Muhabbet kuşları özellikle psikolojik olarak sorun yaşayabilirler. Hatta papağanlar kendilerini yolabilir. Konu çok uzun aslında bir çözümü yok eğer belli edep ahlak ve karaktere sahipseniz sizin mücadeleniz daha zorlu olacaktır. Ve yapmamız gereken bu çünkü Benzer durumu yaşıyorum
Bilemiyorum. Ben yalnız kalmaya mecbur kaldım. Sonrasında insanlar bana gelmeye başlayınca her defasında yalnızlığı aradım. Yalnızlık huzur veriyor artık. Otomatikman oluyor. İnsan zamanla alışıyor kendi başına olmaya ve seviyor