Çok şükür pek çok duyumuz, organımız bizimle. Ama neden hala duyamıyoruz yetimlerin, darda kalmışların attığı o yürek parçalayıcı çığlıklarını? Nasıl halen keyifle yaşayıp, rahatlıkla uyuyabiliyoruz?
Onlar iki saniye sonra ölme ihtimalleriyle karşı karşıyayken ve kalpleri bu kadar titrerken biz nasıl hala birinin basit bir bakışını anlamlandırmaya -bana baktı bana aşık gibi- çalışıyoruz? Tek bir bakışına bütün duygularını sığdırabilen ve onu anlamamız için sadece dua edebilen tertemiz insanlar varken neden kulaklıklarımızı takıp son ses müzik dinleriz?

Aşk İlişkileri
Bebek Bakımı
Cam Cilt
Üniversite Tercih
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer