Neden böyle hep böyle?

ruhları bilmiyorlar çünkü aynısını yaşıyorum.. içim sevgi mutluluk dolu bunu bir ruh ile paylaşmak istiyorum ama hep umursamaz tavırlar, içimde ne varsa dışıma vuruyorum ve diyorum ki kendi kendime; hayır aşkta iki yüzlülüğün yeri yok bu aşkın asaletini yok eder.
insan dökebilmeli tüm duygularını ortaya içi dışı bir, dışına bakan sevgili onun içinde ki saflıgı idrak edebilmeli.
bazen diyorum ki bu arayış boşuna mı.. sonra düşünüyorum ki hayır o da beni arıyor sanki Londra sokaklarında kaybolmuş iki kişinin birbirini araması gibi.. vazgeçemem bu yüce davadan,

belki de uzağız birbirimizden sadece bir kaç sokak