Özgüven kaybettiren insanlar?

efendi iyi bir insan ol yeter gerisi önemli değil kardeşim iyi geceler bırak sevmeyen sevmesin

Mesela yas 19 mesela abimin arkadasi var 30 yasinda beni sever sayar benle konuşunca sohbet edince kendimi mal hissediyorum kendi kendime diyorum ulan seni takmayanlar, konusmayanlar oldu bu adam senle konusuyor acaba bu da sonradan vazgecer mi benden konusmayi veya biri konusunca mutlu oluyorum şuna bak ne hallere düştüm önceden herkese selam verir hatir sorardim degersiz hissettire hissettire eşek oldum kaldim

ben hala sıkıntı çekiyorum bu durumdan psikolojim bozuldu hala bozuk. ama bana bunu yapan bebeye ana avrat sövdüm rahatladım keşke elime geçirip bir güzel dövsem. beni acayip dışladılar konuşkan eğlenceli biriydim sonra sessiz sakin efendi biri oldum iyice dışladılar yok gördüler sonra bu duruma alıştım hikayemiz senle aynı resmen bu arada yaşım 19

bir okula verdiler özel okula 2 yıl orada okudum ne olduysa orada oldu sonra kovid girdi oradan ayrıldım kurtuldum.

Artık bakışlarım bile değişti insanların yüzüne tuhaf tuhaf bakıyorum deli sanıyorlar veya sapık vs. cidden yürümeyi unuttum mutsuzluktan önceden gülerek arkadaşlarla kasılarak takıldığım günler geride kaldı tayyibin yeni hali gibi affalayarak yürüyorum valla hepsinin allah belasını versin tek sebebi efendi olmamdı normalde yaşımdan büyük dururdum bişey diyemezlerdi ama sevmediler, takmadılar ve değersiz hissettim kendimi kaç sene şimdi üzerimde umarim aynisini yasarlar