Çocukken ne olmak isterdiniz ve ne oldunuz?

Bizim çocukluğumuzda sanırım hayat daha farklıydı. Ben çocukken saatlerce geziniyordum. Arkadaşlarımla vakit geçiriyordum. Hepimizin ilgilendiği birden çok spor dalı vardı daha o yaşlarda. Bir arada olabilmek için yaptığımız aktivitelerdi belki ama zihnen bizi çok geliştirdi. Ayrıca benim algılarım çok açıktı , her gördüğüm yeni bir konuyu kendime eklemeye calısırdım örneğin, satranç. O yüzden bu hayatta neye yatkınım neye değilim erken yaşlarda farkedebildim çünkü denedim. Misal ben bir enstrüman çalmayı biliyorum piyano, öğrendim ki bundan keyif almadığımı anlayabildim. O yüzden gitar çalmaya çalışmadım hiç. Dinlemeyi sevdiğimi icra etmeyi sevmediğimi öğrenebildim. Dans etmeyi sevmediğimi anlayabildim. Daha çok örneğim var böyle. Yalnızlıkla çok erken tanıştım bir de. O anlarda ne yapılır da mutlu hissediliri öğrendim. Şu an yalnızlığa dayanamıyorum o ayrı. Sonra o yaşlarda bile insanların sorunlarını çözmek istiyordum ama bunu sürekli farklı insanlar farklı yerler görerek yapmak istiyordum. Farklı yiyecekler tatmak istiyordum. Farklı dünyalar görmek istiyordum. Daha ilkokul yaşlarındayken böyleydim öyle lise yaşları bile değil bunlar daha öncesi.

Neyse tüm bunların sonucunda bir mesleğim var. İşimi yapmıyorum.

Ben doktor olmak çok isterdim hatta beyin cerrahı kalp cerrahı olacağım diyordum hep anneme tabi çocuk aklı hayatın zorluklarının farkında değildim ama zamanla hayatın zorluklarının gerçekten acımasız olduğunu farkettim ve şimdi de kendi çapımda birşeyler yapmaya çalışıyorum bakalım neler olur ileride hayatta bizi neler bekler