Konuşacak, dertleşecek, gülecek, ağlayacak kimsem yok. Şaka mı?

Aslında buna cesaretsizlik değil, tembellik denir. Mevcut düzene beynini ve vücudunu kodlamışsin demekki. Kitaplar iyidir. Ancak, her kitap, başkasının hayal dünyasıdır. Senin öğrendiğin tek şey, başkasının hayal dünyasında yaşadığı gerçekler. Bu yüzden başkasının hayalinde birsey öğrenmeyi bırakmalısın. Hayatın sana sunduğu veya sunacağı olaylardan ders çıkararak öğrenmelisin. Kendini değiştirmek için radikal bir karar almana gerek yok. Sadece alıştığın şeyleri farklı şekillerde denemeye ihtiyacın var. Bu yüzden sana önceki yazımda anlatmaya çalıştım. 2 yol düşün. Başlangıcında aynı yerde başlıyor, biteceği yerde ayni yerde bitiyor. Ama sen her gün 1. Yoldan yürüyorsun. Yolda yürürken, gördüğün insanlar nesneler canlılar hersey aynı. Farklı bir çiçek veya ağaç bile yok. Bu yüzden, bir süre sonra sıkılmaya başlıyorsun. 2. yoldan gidersen, Farklı insanlar, Farklı nesneler, Farklı canlılar Farklı çiçekler veya ağaçlar görebilirsin. Ben sana bunu demeye çalışıyorum. Cesaret edebileceğin bir nokta yok yani. Eğer, varış noktasından Farklı bir yere gitmeye karar verirsen, işte ozaman cesaretli olman gerekecektir.
Her büyük değişiklikler, küçük değişimlerle yapılır. Eğer, yüzme bilmiyorsan, derin bir suya giremezsin. Girersen, ne kadar uğraşırsan ugras, panik yapacaksin ve çırpındıkça suyun içine batıp boğulacaksın. İlk önce kıyıda, biraz yüzme alıştırması yap. Ayakların yere değerken, suyun üstünde kalmaya çalış. İyice alistirma yaptığın zaman, hangi derin suya girersen gir, ne kadar panik yapsanda, vücuduna kodladigin yüzme eğilimi seni kurtaracak ve su üstünde kalmanı sağlayacaktır.

Neden yok? Neden böyle oldu? Neden şu oldu? Neden bu oldu? Neden, Neden, Neden? Bu nedenlerin cevapları, çoğu zaman kişilerin kendisinde vardır zaten. Ama, çoğu kişi at gözlüğü takıp, sadece ileriye baktığı için, onun için iyi olabilecek cevapları hiç bir zaman görmüyor. Belki seçicisin. Belki egosunun. Belki çok iyi kalplisin. Bunları seni tanımadan benzetmek anlamsız olur. Ama şunu söyleyeyim. İnsanların bütün ilişkileri çıkar üzerine kuruludur. Sadece bu devir için değil. Bu olay geçmişte de böyleydi, gelecekte de böyle olacak. Etrafına bir bak. Gözlemle. O zaman, hayatın, çıkar sistemi üzerine kurulu olduğunu anlayacaksın. Eğer, bir kişi, senden istediği çıkarı alamazsa, "kedi, ulaşamadığı ciğere mundar dermis" bu olayın aynısını yaşayacaksın. Hatta bununla alakalı mehmet akif ersoyunda bir sözü var. "Aldanma insanların samimiyetine Menfaatleri için gelirler vecde Vaad etmeseydi Allah cenneti O'na bile etmezlerdi secde" sanırım bu söz anlatmak istediğimi açık bir şekilde ifade etmiştir.
Hayatımda neden böyle insanlar yok demişsin. Eğer bunu yükseklerde ararsan, zaten bulamazsın. Farkettiysen çoğu romanda, kahramanlar sefil, ezik, önemsemeyen kişilerdir. Ama, daha sonra herkesin saygısını kazanır. Bunun gibi düşün. Belki, senin önemsemeyip görmezden geldiğin kişidir aradığın insan. Bu yüzden aradığını yukariya bakarak arama, Bazen yerdekine de bak. Hep başkasını düşünmek aslında kötü birseydir. Çünkü kendini yok sayarak bunu yaparsın. maalesef, sen ne yaparsan yap, karşındaki kişi, bir süre sonra seni küçük görmeye başlayacak ve bir süre sonra üzülmen ve ben ona bunu yaptim, öyle yardim ettim şöyle yardim ettim diyerek kendini yıpratman kaçınılmaz bir son olacaktır.

Son olarak, senin kendini nasıl gördüğünün bir önemi yok. Önemli olan tek şeyse, karşındakinin seni nasıl algıladığıdir. Birine gizlice yardim edersin. Sokak arasındaki bir kediye süt verirsin. Bu merhamettir. Bu iyiliktir. Sen birisine yardim edip, şuna yardim ettim dersin. Kediye süt verirken selfie çekinirsin. Bu ne merhamettir nede iyiliktir. Bu tamamen gösteriştir. Aksini söyleyen de , şakşakçı tayfadan başkası değildir. Sen sen ol arkadaşım. Asla, kimseye, kendinden çok değer verme.