Türkiye’te 14 yaşından beri ayak basmamıştım, 4 yıldır yani. Bu depremleri duyunca toparlandım önce İstanbul'a donra Kocaeli’ne geldim. Burada bir okul ile çalışarak Depremzedeler için; Yemekler, giysiler, battaniyeler, bebek bezleri, tulumlar, ısıtıcılar, çocuklar için oyuncaklar ve pedler gönderdik. Bizim sayemizde bir can bile kurtulabilirse çok mutlu olurum. Elimden kolileyip kamyona vermekten başka hiçbir şey gelmiyor. Buna yanıyorum. Bu yardımımın gerekli kişilere eşitçe dağıtılacağını, siyasi ayrıp yapılmayacağını ve yağmalanmayacağını umuyorum. Umarım bir yardımım dokunur.
Umudum var çünkü Allah'a inancım var. O çocuk nasıl 3 gün boyunca umudunu kaybetmetmeden dayandıysa bizimde sabırlı, duayla, umutla dayanamamız gerekiyor. inşallah Allah'ın izniyle bundan sonra hep canlılar çıkarılır o enkazların altından rabbim güç kuvvet versin...
Umudum hep var, enkaz altındakilere canı gönülden hep dua ediyorum... Üstelik umudunu kaybetmek demek Allah'a inancını kaybetmek demek... 90 saat üzeri kurtarılan Ayda bebeğimiz vardı İzmir depreminde... Allah ol desin yeter ki...
umudumuzu kaybetmedik bu tür şeyler azda olsa moral veryor keşke en başından önlem alınıp düzgün denetim yapılsaydı da böyle şeyler yaşamasaydık
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(18-24)
+1 yıl
Çünkü hala birileri kurtuluyor hala bir umut var 70 saatin sonunda kurtarılan bebekler çocuklar yetişkinler yaşlılar var yani o yüzden umudumu kaybetmedim hâlâ bir şeylerin olacağına bir mucizelerin olacağına inanıyorum 😶