Eskiden mi guzel di yoksa eskiden mi guzeldik?

Eskiden daha küçüktü yaşantılarımız. Daha az şeyden haberdardık. Evinin içi kadardı yaşam veya mahalledeki insanlar kadardı çevren. Bu yüzden güzeldi. Kim nedir biliyorduk. Güveniyorduk. Çoğu şeyden habersizdik. Ufacık şeylerden büyük mutluluklar ortaya çıkabiliyordu. Kendimizi daha rahat tanımlayabiliyorduk. Sonra mahallenin sınırlarını aşmaya başladı çevremiz. Başlarda merak uyandırıyordu bu durum, mutluluk getirir gibi geliyordu ama öyle olmadı. Hiç bilmediğimiz standartlara göre kendimizi kıyaslar olduk. Bi daha görmeyeceğimiz insanların gözünde değerli olmak için çabaladık. Değer yargılarımızı başkalarına göre şekillendirdik. Benlik duygusu kalmadı. Kendimize yabancılaştık. Yabancılaştıkça mutsuzlaştık. İşin ilginci bunu farkeden insan sayısı çok azdı. Farkedenler özüne dönmeye çalıştı. Ama insanın özündeki karakter o kadar uzakta kaldı ki "gerçekten özümüz neydi" bulmak zorlaştı. Gercekten bize uygun olan neydi? Gerçekten bize uygun davranışlar hangileriydi? Aynada gördüğümüzle görmek istediğimiz aynı kişi mıydı? Üzerimizde durmayan hayatları yaşamaya çalıştık. Mutsuzluğumuz bundandı göremedik.