22 yaşındayım hiçbir gün istediğimi yiyemediğim için ağlamam normal mi?

Annem aklım yetti yeteli evde yemek yapmamı yasakladı. İğrenç bi kadın. Cehennem zebanisi gibi cehennem hayatı yaşatmak istiyor çay kahve içmeye bile günah gibi yaklaşıyor. Şehşrdışında üniversite okumaya gittim maalesef bu düşüncesiz anlayışsız aileden başka ben okurken bana destek olabilecek biri olmadığı için yine nefret ederek yurda gittim. Yurtta mutfak yok ve ben fasülye pilav gibi yemekleri pek aramam sevmem. orada her gün bekliyorum hayatı yaşamıyorum sadece geleceği bekliyorum resmen ve yaşım da az değil. Annem ben şehirdışınd okurken aylardır iyi davranıyodu eve geldim pek sevmediğim yemekleri yapmış yeşil fasulye yoğurt çorbası. Bugin bi makarna yapmak istedim izin vermedi ya 22 yaşında insanım. Çok kötü kriz geçirdim telefonumu duvara fırlattım elimi kapıya vurdum elim acıdı falan. Kahve çay yasak evde azcık çay yapar sabah akşama kadar o. Her gün ağlıyorum ne yurtta ne evde istediğim yemeği yapamadığım için. Haklı değil miyim?10 yıldır namaz kılıyordum depresyonda onu da bıraktım nasıl oldu anlamadım

Güncellemeler
+1 yıl
Okuduğum şehre de gitmek istemiyorum ben kapalıyım ve İstanbul gibi manevi değeri yüksek şehirleri seviyorum ama Antalya’da okumak zorunda kaldım şu ev ne kadar kötü olursa olsun Antalya bana anlamsız geliyor
Güncellemeler
+1 yıl
Bakın kızlar her ne olursa olsun parayı seçin hiçbir şey sizi bu kadar daraltmaz
22 yaşındayım hiçbir gün istediğimi yiyemediğim için ağlamam normal mi?
Cevapla