İntihar etmenin günahı nedir?

Çünkü şahsen ezik olduğum için.. hepinizin oluyorda hiç benim gibi 11 yıl sürüyor mu peki sıkıntılar artık dünyanın derdiyle uğraşmak istemiyorum

Çünkü sizin yaşamak için sebebiniz var aptal değilsiniz bilakis amaciniz var hayaliniz var benim için yok mutlu olmam için sebep göremiyorum senle ben farklıyız

Hayat şartları

Alakası var bence benim gibi değilsin okuyorsun calisiyorsun

Yaşayım ama b*k gibi mi?

Sen depresyonun antin konteyner benim daha büyük sosyalleşemiyorum hedeflerim yok bütün hayatım olumsuz etkiliyor

Depresyon 11 yıldır

Evet

Allah iyi diyorsun hoş diyorsun da ben depresyondayım kendimi sevmiyorum hayatı sevmiyorum ölsem sorumluluk alamam kendimi birey gibi adam gibi hissetmiyorum

Senin beni tanımadın o kadar belli ki geçecek mi geçmeyecek mi bilmiyorum ama 11 yıl oldu ve ben hala akıllanmadım kendime bakmıyorum sağlığıma dikkat etmiyorum dişim döküldü boyum kısa kaldı çok kilo aldım bunlara rağmen hala ders olmadı bana depresyon çalışmıyorum okumuyorum hayatta hiçbir beklentim yok hayır ben birey değilim adam gibi hissetmiyorum sorumluluk alamam kendimi büyük görmüyorum daha ben psikolojik süreçten daha geçemedim 11 yıl önce 16 yaşındaydım lise 1'i gidiyordum başarısızım diye eve kapandı okulu bıraktın eve kapandı bilgisayar mastürbasyon bağımlısı oldu bak hiç arkadaşım yok hayatta hiçbir beklentin hiçbir amacım yok yemek ye bilgisayar oyna kendimi sevmiyorum oyun kısa işim yok kilo aldım araba süremem evlenemem gezemem

11 senedir psikolojim çok kötü hiç Ben olmadım düzelir belki ama zamanla ya gerçekten istemem lazım en önemlisi sorumluluk alamam arkadaşım olmaz sevgilim olmaz evlenemem çocuğum olmaz yurt dışı göremem araba süremem kendime büyük hedefler koyamam lise bir terkim üniversitede hiç görmedin işsizim güçsüzüm hayattan hiçbir beklentim yok yaşadığımı bile hissetmiyorum kendimi hep eve ait hissediyorum kafama esip de İstanbul'a gezmeye bile gidemiyorum ne yapabilirim diyorum konfor alanından çık rahatını boz bir asker ücretli işe gir çalış didin karış hayata bu mudur

Kolay mı 11 yıldır serkeş bomboş yaşayıp rahata konfora alışmak bir anda kendini yormak çaba içine girmek rahatın düzenin bozulması kendime yediremiyorum 1 ay çalış 8.500 al işi parayı ve kendimi küçük goruyorum harcasam neye harciyayim lise 1 de platonik vardı 4 yıldır evli 2 yaşında kızı var tanıdığım benden sonra doğmuş kız çocuğunun arabası ehliyeti var bunlara bakınca nasıl şekle giriyorum bilemezsin millet çag atlıyor ben ip atlayamiyorum güçlülükle alakası yok 11 yıldır dayanmanın Ben bilgisayara ve mastürbasyona alıştı olay bu kötü alışkanlıklarımı bırakamadığım için 11 yıl oldu benim depresyondan çıkmam gerçekten çok zor çıksam bile enkazlarını yaşamaya devam edeceğim hiç kolay değil 11 yıl böyle yaşadıktan sonra bambaşka bir hayata atılmak korkudan başka bir şey değil sosyallik kendini beğenmek ınstagram'a poz atmak sevgili yapmak okumak gezmek çok para kazanmak bunlar bana ait olmadığı için ben kendimi 11 yıldır hayattan soyutladım

Yapmam demiyorum rahatımı bozmak zor gelecek diyorum dedemden kalan arsalar var Onu satmaya uğraşıyorum müteahhitten telefon bekliyorum 100.000 liraya satacağım arsaları parasıyla da dişlerimi yaptıracağım sonra müteahhit işte bulacak bana ama ben kendimi küçümsüyorum işi küçük görüyorum kendimi küçük görüyorum orumluluk alamıyorum arkadaşım yok nasıl sosyal olabilirim nasıl İstanbul'a gitmek zor gelmez nasıl kız arkadaş yapmak zor gelmez nasıl insan içine çıkarım nasıl iyi ki ben de hayattayım Benim de bir kişiliğim haysiyetim var diyebilirim bilmiyorum hiç hayalim olmadı

Yavaş yavaş ama hiç inanmıyorum kendime rahatım konforum gidecek zaten bu rahatlık konfor beni daha kötü yapıyor ama hiç kolay değil bambaşka bir hayata girmek kendimle çelişiyorum kendimden korkuyorum her şeyden korkuyorum ben nasıl sorumluluk alırım Kendi sorumluluğumu bile ben nasıl bir şey olabilirim hiç araba sürmeyeceğim hiç ehliyet alamayacağım hiç evlenmeyeceğim hiç sevilme olmayacağı hiç yurt dışı göremeyeceğim o kadar kesin bir şey ki

Şart değil de evlenmek işte hayatta yapamayacak olmalarim içinde ben 2099 yılında evlenecek kişiyim yani 103 yaşında.. aslında herseyi çok istiyorum da zamana bağlı müteahhitin aramasını bekliyorum arayacak arsalar mı 100.000 liraya satacağım dişlerimi yaptıracağım hemen kilo da vereceğim sonra adamın bulduğu işe gireceğim ama işte lise biter kim üniversite görmedim arkadaşım yok sevdiğim biri yok gezemiyorum kendimi hiç sevmiyorum sevemiyorum