Büyüdüğünüzü ilk ne zaman anladınız?

En acı tecrübe

Biliyor musun, o yaşımda en yakın arkadaşımı, babamı kaybettim!
Ölümün ne olduğunu bilmiyordum ve babamın hasta olduğu söylendi, çünkü sabah gözümü açar açmaz onu arıyordum.
İşte şehirden köye götürdüler ve bir sürü insan vardı ve aralarında bir şey dediler ve iki kuzenim diğer dedeme gitmemizi istediler!
Bana babamın nerede olduğunu sordular “hasta, hastanede yakında gelecek” diye cevap verdim!
Biri sağ tarafımda, diğeri ise sol tarafımda duruyordu!

Biri dedi ki, “senin baban arık gelmeyecek, onu göremeyeceksin” diye devam etti!
Diğerine baktım bu da beni teselli edecek bir şeyler mırıldanmaya çalıştı!

Diğeri sonra tekrar etti, baban öldü, artık gelmeyecek” dedi! Sonra o arada bir araç geliyordu üst yoldan ve bu da bana, bak baban o aracın içinde” dedi!

İkisinin arasından sıyrılıp kaçtım ve bahçenin dış kapısını açınca, koz kuzenim var, ağlayarak bana sarıldı ve o zaman her şeyin farkına vardım!

Sonra işte tuttular ve beni zapt etmeye çalıştılar.
“Tutun o daha çok küçük, görmesin, korkar” diyenleri duydum ve bir türlü babamın olduğu yere gidemiyordum, daha doğrusu bırakmadılar!

Sonra zaten zorla beni diğer dedemin evine götürdüler ve oraya kapattılar ve yanımda teselli etmeye çakışan birileri vardı ve hala o kişinin veya kişilerin kimler olduklarını hatırlamıyorum!

Sonra yavaş yavaş hayatıma ciddi anlamda anlam veren insanları teker teker kaybettim!
Çoğu zaman ya bir kaç hafta sonra, ya da bir aydan fazla bir süre geçince söylediler ve hiç birini son kez görmeden kaybettim!
En son izine gittiğimde peş peşe eniştem ve dedemi kaybettin! İkisini de aşırı çok seviyordum ve sadece onlarla helalleşe bildim!

Allah rahmet eylesin. İnsan kaç yaşında olsun babayı kaybetmek büyük bir acı iken sen küçük yaşta bunu yaşamissin. Zor bir hayat

Oldukça sıkıntılı bir hayatım oldu! Ama yine de hayat güzel, yani yaşamaya değer…hani bu intihar eden arkadaşlara diyorum!

Biliyor musun, bana çok inatçısın diyorlar, çetin biri olduğumu kabul etmiyorlar! Bazen bunlara gülüyorum, hele ki burada dert yakınanlara…ne görmüşler ki?
Ama insan aciz işte, hep kendi yaşadıklarını çok büyük görüyor ve diğerlerini anlatmaktan aciz, durmadan şikayet içinde!

İş yerimde, “sorun yok veya sorun değil” ismini koydular! Öyle şakalaşıyorlar ve nasıl olup her sabah tebessümle selam verdiğime şaşıyorlar :)

Her şeye rağmen hayat güzel, yaradanın hatrı için yaşamak lazım, onun rızası için ;)
Ben ondan razıyım, inşallah o da benden razı olur!

Teşekkürler!
Allah düşmanlarımı bile korusun bu tür musibetlerden…

Rica ederim. Amin dostum

Amin amin!