İnsanlara artık katlanamiyorum?

Keşke durumum olsada tek başima yaşasam, kedimle birlikte uzaklarda, kimseyi görmeden.

Allaha inancım tam olmasa, intihar ederdim o derece yaşamak ışkence. Bu dünyadadan insanlardan nefret ediyorum

Yaşin kaç peki?

Öylesine. 28 yaşındayım ailem birde evlenmem için baskı yapıyor ama hayatan herşeyden soğudum

Teşekkürler

Çok güvendiğim, sevdiğim değer verdiğim insanlardan çok büyük ve ağır ihanetlerden sonra böyle oldum. insanlardan nefret eder oldum (tek bir yanliş, tek bir kötülük tum iyilikleri silmeme yetiyor artık). Durumum iyi olsa uzaklarda tek başıma yaşardım

Yillardir güvendiğim akrabamdan, kiskançliği yüzünden bana iftiralar atmalar, arkamdan yalan söyleyip beni rezil etmeye çalişmasi vs (ki gerçekten ona bir kötülüğüm olmamıştı). Kardeşim gibi olan bir çocukluk arkadaşım vardı. Sevgilime yurudu vs (onunde zaman zaman kiskançliğini seziyordum ama konduranıyorsun işte) en sonda 4 yıllık çok aşık olduğum eski sevgilim beni çok ama çok adıce aldatarak bıtırdı ilişkimizi (ilişkimiz boyunca tek bir erkeğin mesajina bile cevap vermemiştim oysa ona o derece sadıktım) sonra işte bu duruma geldim.

Uzunca yorumun için teşekkürler. Şurasi yanliş anlaşıldı arkadaşım ona yazdı ama hıç bır şeklinde onunla bırşey yaşamadı. Sadece arkadaşimin bana ihanet etmesini sindiremedim. Eski sevgilime gelicek olursak, ben onsuz mutlu olmaya başladığımda donmek istedi. Ben istememiştim, yaptıklarını unutmadım. Sence bir insan gerçekten hatasını anlasa değişir mi? Onu affetmeyerek doğru karar verdim mi?

Benimle iken aramiz kötüydü bu surede eski sevgilisine dondu. Benden ayrıldı ve her yere o kızla resim atmıştı (canim yanarken daha çok yakmak için çabaladı). Sence?

Ne demek istediğini anlamadım doğrusu. Aldatan o. Ayrılanda oydu. Bu surede canimi daha fazla yakmak için çabalayanda oydu. Sonra donmek istedi kabul etmemiştim. Olaya bir erkek bakış açısı ile bakarsan eğer zamaninda affetmeyerel doğru bir karar vermiş miyim?

Peki. Teşekkürler

Olabilir. Çok güvendiğim, sevdiğim değer verdiğim insanlardi. Çok büyük ve ağır kaziklardi. Sonrada insanlardan nefret eder oldum (tek bir yanliş, tek bir kötülük tum iyilikleri silmeme yetiyor artık). Durumum iyi olsa uzaklarda tek başıma yaşardım