Mutluluk kendiliğinden mi gelir çaba mı gerektirir?

Mutluluğu bir hedef haline getirmekten çıkarmaktır. insanlık yerleşik hayata geçtiğinden beri, ki 2000 yıldan da fazla bir süreçten söz ediyoruz, yaşadığı ilerlemenin bedelini aslında hâlâ avcı-toplayıcı dönemde kalmış zihnine akıl almaz boyutlarda fazla girdi yükleyip kendini bitmek bilmeyen bir huzursuzluk haline iterek ödemiştir. bu süreçte aslında insanın hayatının olağan akışı içerisinde yaşadığı anlık duygular "yerleşik" olmaya zorlanmış ve de duygulanımlarımız arasındaki en olağan hissiyatlardan bir tanesi olan "mutluluk" bu döngüsel olağanlığından çıkarılıp her daim erişilmesi lazım gelen ve de sürekliliği olması gereken bir hedef haline çaba gerektirir haline dönüştürdü. neden? çünkü mevcut ekonomik ve toplumsal düzenimizin içerisinde kendimize ait olan her şeyin bizden koparılıp önümüze bir hedef olarak konması gerekiyor; mutluluğa ulaşmak için çok çalışman gerekiyor, ya da belki evlenmen gerekiyor, belki çocuk yapman gerekiyor ve daha fazlası... bu başlık altında sıralanan birçok şey mutluluğun meta halindeki konumuna erişebilmek için gelinmesi gereken sosyo-ekonomik altyapıyı oluşturmaktan ibaret. velhasılkelam kötülük de, bunalım da, mutluluk da hayatımızın fark ettiğimizden çok çok daha olağan bir parçası. mutluluk önümüze eşeğe oltalanan havuç gibi konulduğu için, zihnimizin doğal süreçte eriştiği mutlulukları görmezden gelmekteyiz. sürekli birbirini dengeleyen bir döngüsel süreç içerisinde yaşadığımız bunalımlar ve mutluluklar döngüsünde kendimizi olduğu gibi bırakıp, mutluluğu bir hedef olmaktan çıkartırsak, hayatınızda birçok şeyin ne kadar büyük bir değişikliğe uğradığını da fark edeceksiniz.

Emeksiz bebek olmaz demiş atalar kimse mutluluğu altın tepside sunmaz sen kazanırsın bir şey kazanmak için bazı fedakarlıklar yapmak zorunda kalabilirsin ama buda işin cilvesi