Geçmişi düşünmek size mutluluk mu veriyor, mutsuzluk mu?

İnsan her ne yaşarsa yaşasın, geçmişiyle barışık olmalı bence.. Yüksekten de düşmüş olabilirsin, bataklıktan da çıkmış olabilirsin. Hepsi bir sınavdı ve geldi geçti. Hatalar ve doğrular insanı değerli kılan deneyimlerden ibarettir. Hem doğru kime göre doğru ya da yanlış kime göre yanlış? Yaşadığımız toplumun %50' sinden daha fazlasının olumlu öngördüğü şeylere "doğru" mu diyoruz gerçekten, ders kitaplarında bize öğretildiği gibi? Geçmişinden kurtulamayan insanlar geleceğe dair plan yapamazlar ve zamanla geleceğe dair umutlarını da kaybedebilirler. Geçmişi düşünmek insana mutluluk vermelidir, zira arada bir geriye dönüp bakmazsak, ne kadar yol katettiğimizi göremeyiz. Ben gecmişimle gurur duyuyorum. Seçme şansım olsaydı şayet; yine bir Müslüman Türk evladı olarak aynı anne-babadan doğmayı, aynı hata ve doğrularla yoğrulmayı ve bugünkü yolumu bulmayı tercih ederdim. Yaşadığımız kötü deneyimler, yaşanabilinmesi muhtemel güzel günlerin önüne geçmemeli..

Şu an mesela.
Soru üzerine ister istemez geçmişi düşündüm. Aklıma iyi kötü birçok şey geldi. Şu an bu cümleyi yazarken kafamda geçirdiğim o güzel anlar canlaniyor. "O an çok eğlendim, belki de benden mutlusu yoktu" Fakat ben bunları düşününce mutlu olmuyorum. Mutsuzluk biraz daha baskın çıkıyor.

Bence insanın ruh hali buna karar veriyor. Benim keyfim yok, uzanmış piyano dinliyorum. Kafam dağılsın diye sorudan soru atlıyorum. Geçmişi düşünmek için yanlış bir zamanlama.
Enerjimin yüksek olduğu, daha pozitif baktığım anlarda geçmişi düşünsem yüzümde bir tebessüm olurdu mutlaka.